یک قلب به اندازه ایران

امروز جام ملت‌ها برای ما آغاز می‌شود. با حریفی که روی کاغذ، آسان به نظر می‌‌رسد؛ اما هر زمان، تیمی این گونه به حریف نگاه کرده، با روی بی‌رحم فوتبال مواجه شده است. یمن، آن روزها که به شمالی و جنوبی، می‌شناختیمش به تهران آمد. قدرت یمن در آن سال‌ها و قدرت ایران آن زمان در آسیا با شمایل دو تیم کاملا تفاوت داشت و تیم دوست‌داشتنی حشمت مهاجرانی حریفش را گلباران کرد. آن 8 گل فعلا فقط در برگ‌‌های تاریخ و آرشیو این فوتبال است و به کار امروز ما نمی‌آید. امروز داستانی دیگر دارد که باید از نو نوشته شود.
حالا همه چیز تغییر کرده و تیمی متفاوت در برابر ماست. تیمی که البته تدارک خوبی دیده و برای اهالی فوتبال ایران ناآشناست. اگر قرار باشد یمن هم مانند هند و اردن در بازی‌های دیروز ظاهر شود، باید روزی سخت را برای تیم ملی انتظار داشته باشیم؛ اما کادر فنی ما آن‌قدر باتجربه هست که اجازه ندهد بازیکنان، حریف خود را آسان بگیرند. گرچه به رفتارهای کارلوس کی‌روش انتقادهایی جدی دارم؛ اما در بخش فنی باید به این مربی احترام بگذاریم و امیدوار باشیم او و تیمش، بازی به بازی با موفقیت پیش بروند و کاری بزرگ را برای تاریخ فوتبال ما رقم بزنند. رفتارهای نه‌چندان مناسب برخی از اعضای کادر فنی در ‌ماه‌های اخیر، حواشی متفاوتی را به وجود آورد و شکافی ترسناک ایجاد کرد که کم مانده بود دیواری بین پیشکسوتان فوتبال و تیم ملی ایجاد کند؛ اما خوشبختانه این اتفاق نیفتاد.
حالا با درک مناسب از شرایط استراتژیک تیم ملی به استقبال اولین بازی می‌رویم. به این کاری نداریم که چه شده و چه گذشته، امروز تیم ملی بازی دارد و این برای همه ما از هر چیزی مهم‌تر است. تیم ملی همیشه برای ما عزیزترین تیم بوده و هست. تیم ملی از امروز گام به جام ملت‌ها می‌گذارد و روح همه ما را هم با خود به ورزشگاه محمد بن‌زاید ابوظبی می‌برد تا با یک قلب وارد بازی‌ها شویم. در کنار نام ایران و تیم ملی عزیزمان هستیم تا همیشه تاریخ.