میان ماه من تا ماه گردون

این تفاوت‌های عمیق و اساسی باعث شده تا در میان شیعیان طبقه خاص و رسمی به عنوان عرفا متمایز از علما و حکما و مفسران به وجود نیاید بلکه غالبا همان حکیم یا عالم یا فقیه یا مفسر قرآن، اهل عرفان و سیر و سلوک نیز بوده است.

برای درک بیشتر و مصداقی از آنچه ذکر شد مطالعه کتاب «نگین عرفان» در شرح زندگی و افکار و رفتار آیت‌ا... محمدتقی بهجت را به خوانندگان جام‌جم پیشنهاد می‌کنم.

در این کتاب زندگی همراه با سختی‌ها، تحصیلات، ازدواج و دیگر مراحل زندگی ایشان مطرح و به برخی از بیانات و توصیه‌ها و نصایح وی به شاگردان و علاقه‌مندان اشاره شده است.

برای نمونه به یکی از بیانات دقیق و راهگشای ایشان توجه کنید:

«اگر ما بخواهیم بفهمیم چه چیزهایی بیشتر موجب سعادت انسان می‌شود، باید ببینیم خدا به چه چیزهایی تاکید کرده است.

هر مطلبی که در قرآن و در روایات، کلمات اهل بیت و سیره عملی آنها بیشتر مورد توجه بوده، معلوم می‌شود در تکامل انسان بیشتر مؤثر است.

از مهم‌ترین آنها اهتمام به نماز است. این همه آیات در قرآن کریم که در رابطه با نماز است. این همه روایات که درباره رعایت وقت نماز، حضور قلب در نماز و آداب نماز است شاید در هیچ بابی از ابواب فقه و دستورات شرع ما این همه دستور نداشته باشیم که در مورد نماز داریم. پس مهم‌ترین چیزی که انسان را ممکن است به سعادت برساند همین نماز است و به نماز باید اهمیت داد.

... بله، ما برای تکامل خود دنبال چیزی می‌گردیم که نه خدا گفته باشد نه پیغمبر و نه امام. دنبال یک چنین چیزی می‌گردیم.

خیال می‌کنیم راه سعادت چیزی است که نه خدا گفته، نه پیغمبر و نه امام. در صورتی که آنچه آنها بیشتر گفته و تأکید کرده‌اند آن موجب سعادت است . چطور ممکن است چیزی بیشترین تأثیر را در سعادت انسان داشته باشد و آنها غفلت کرده و نگفته باشند، واگذار کرده باشند به این‌که پیری، مرشدی، قطبی بیاید بیان کند. آیا چنین چیزی ممکن است؟! یا به چیزهایی تأکید کرده باشند که چندان اهمیتی نداشته باشد و درباره امور مهم خیلی کم درباره‌اش گفت‌وگو شده یا با یک بیان مثلا خیلی ساده‌ای گذشته باشند؟! اینها معقول نیست.»

علیرضا مختارپور

دبیرکل نهاد کتابخانه‌های عمومی