هنر؛ تجلی اقتصاد مقاومتی

اما از سوی دیگر، از نگاه یک اقتصاددان که احتمالا قائل به دو دو تا چهار تاست هم بنگریم فروش اثر هنری به معنای رونق هنر، یک ارزش افزوده صد درصدی است! یک بوم نقاشی را در نظر بگیرید. از نگاه اقتصادی سرجمع قیمت یک بوم و چند کیلو رنگ و یک قاب چقدر می‌شود؟ اما به پاس سال‌ها خون دل خوردن استاد نقاش و اندیشه و معنویت پشت آن، همان بوم می‌تواند تا میلیاردها تومان به فروش
رسد.

چنین گزاره سودآوری مطلقا در هیچ یک از معاملات اقتصادی متصور نیست؛ از همین نظر است که هنر را نماد و سمبل اقتصاد مقاومتی می‌خوانند؛ نوع شاخصی از اقتصاد درون‌زا که می‌تواند ثمرات و برکات شگرف بیرونی با خود آورد؛ هم ارزش افزوده‌ای یابد که با هزینه خلق اثر هیچ تناسبی نداشته باشد و هم بتواند عمق نگاه ایرانی ـ اسلامی را در جای جای دنیا به نمایش و تبلیغ بگذارد.

نکته سوم اما شور و نشاطی است که رویداد هنری در متن جامعه ایجاد می‌کند؛ امر حیاتی که این روزها بیش از همیشه به آن نیاز داریم؛ حذف رویداد هنری به بهانه صرفه‌جویی یا همراهی با وضع معیشتی مردم اشتباه استراتژیک است؛ هنر می‌تواند حال مردم را التیام بخشد و امید به دل‌ها بنشاند؛ هر سه این نکات را می‌توان در همه گونه‌های هنری اعم از تئاتر، موسیقی، سینما و هنرهای تجسمی یافت؛ از این رو هم نهادهای رسمی و نیز بخش‌های خصوصی که دل در گرو این آب و خاک و این آیین دارند، وظیفه دارند با خلق آثار فاخر امیدبخش هم به نشاط جامعه یاری رسانند، هم به چرخش اقتصاد هنر کمک کنند؛ این گامی است که فطرت ایرانی صلح‌طلب و آرمانخواه را به دنیا معرفی می‌کند؛ انجام یک کار و زدن به سه هدف دیگر، نشانه اقتصاد مقاومتی است.

محمدصالح محمدی

روزنامه‌نگار