ملبورن لیون، کازان

گزارش یک رویداد ملی و رجوع به آن در آینده، مساله مهمی است که جز چند مورد معدود در روزگار کنونی نمی‌توان سراغی از آن گرفت. هادی عامل و جواد خیابانی در تلویزیون و مسعود اسکویی در رادیو، گزارشگرانی هستند که شاید بتوان از آنها به عنوان گزارشگرانی نام برد که گزارش‌هایشان تاریخ مصرف ندارد.

جواد خیابانی که گزارش‌های خاطره‌انگیزش همواره در رویدادهای مهم فوتبالی در ذهن بینندگان فوتبال باقی مانده و با وجود تمام هجمه‌هایی که علیه او در فضای شبکه‌های اجتماعی صورت می‌گیرد همواره با اختلاف بسیاری یکی از گزارشگران مهم فوتبال ایران است.

در بازی ایران و اسپانیا نیز شاهد بودیم که گزارش حماسی جواد خیابانی برخلاف گزارش بازی ایران و مراکش، باز هم بیننده را در موقعیت بازی و اهمیت آن رویداد قرار داد. مسابقه‌ای که هرچند با شکست ایران به پایان رسید اما جنس گزارش جواد خیابانی به شکلی بود که بیننده از شکست ناراحت نبود. ضمنا اگر در آینده به گزارش این بازی ارزشمند رجوع شود بیننده حس مثبتی از آن خواهد گرفت. در صورتی که اگر گزارش همین بازی را با گزارش بازی ایران و آرژانتین مقایسه کنیم شاهد تفاوت‌های گزارش جواد خیابانی با گزارش بازی ایران با آرژانتین خواهیم بود. از این رو می‌توان نتیجه گرفت جواد خیابانی با تزریق حماسه و شور و حال به گزارش بازی سعی می‌کند،

رویدادی ملی را برای بیننده جاودانه کند تا از خاطرش پاک نشود، اتفاقی که ایرانیان با شکست اسپانیا در ذهن‌شان رقم خورد، در ماجرای بازی ایران با آرژانتین رخ نداد. در حالی که تیم ایران در هر دو بازی شکست خورد ولی خاطره بازی ایران و اسپانیا در کازان به خاطر گزارش انگیزشی جواد خیابانی در خاطره‌ها باقی خواهد ماند. این اتفاقی است که در بازی ایران و آمریکا در لیون هم می‌توان سراغی از آن گرفت.

حتی خیابانی اصراری بر ماشینی گزارش کردن ندارد در صورتی که برخی گزارشگران بخصوص جوان‌ترها گزارش‌هایی ماشینی دارند که برای نمونه می‌توان به گزارش بازی سوئیس و صربستان اشاره کرد که فاقد هرگونه فراز و فرود انگیزاننده بود.

حسام آبنوس