حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
یادداشت
افشاگری به چه قیمت؟!
این روزها ستارههای ورزش ایران برای برخی افشاگریها مثل دوندههای فینال صد متر المپیک از همدیگر سبقت میگیرند. قضاوت در مورد اینکه این افشاگریها با هدف روشن کردن زوایای تاریک ورزش و در نهایت به سود جامعه است یا اینکه عدهای در پی آن هستند تا با این کار خود را در قامت قهرمان و افشاگر نشان بدهند سخت است. خواندن نیت آدمها کار دشواری است و چندان هم اخلاقی نیست، اما شاید بتوان از یک منظر آن را تحسین کرد. اینکه ستارههای ورزشی سالها به واسطه همین مردم به شهرت و افتخار رسیدهاند و روی دوش مردم بالا رفتهاند تا دیده شوند و حالا خوب است نسبت به مشکلات همین جامعه واکنش نشان دهند.
نیمه تاریک ماجرا آنجاست؛ آنجا که ممکن است تعدد افشاگریها اندک اندک ماجرا را لوث و آن را از مسیر اصلیاش به یک ماجرای زرد هدایت کند. اتفاقی که قطعا به سود کسی نیست و پس از مدتی جامعه در مقابل آن واکسینه شده و هیچ خبر دیگری نمیتواند حساسیت عمومی را برانگیزد. فراموش نکنیم که همه این افشاگریها با نیتهای خیرخواهانه صورت نمیگیرد و حتما لابهلای آن حب و بغضهای فردی و تسویههای گروهی هم وجود دارد.
مهدی توتونچی
جامجم
گفت و گو
