گوهری که مانند نداشت

مرحوم موذن‌زاده از مقام‌های ترکی و دستگاه‌های موسیقی ایرانی شناخت کافی داشت و در مرثیه‌سرایی‌هایش آنها را به کار می‌بست. صدای زیبا در خانواده ایشان موروثی تلقی می‌شود، ولی او اوج‌خوانی‌های ویژه‌ای داشت که خاص خودش بود. همیشه نوحه‌اش را با صدای بم دلنشین آغاز می‌کرد و آنجا که به قول خودش می‌خواست مجلس را آتش بزند اوج می‌گرفت.

به همه ایرانی‌های اهل معرفت و اهل نظر، درگذشت این گوهر ارزشمند را تسلیت می‌گویم. نبود ایشان باعث تأسف است. مرحوم سلیم مؤذن‌زاده و برادر مرحومش، استاد رحیم مؤذن‌زاده اردبیلی با آن اذان ماندگارش از افراد استثنایی و کم‌نظیر روزگار بودند. او در مرثیه‌خوانی صاحب سبک بود؛ گوهری که شاید در آینده نیز مانندی نداشته باشد.

دکتر حسام‌الدین سراج

هنرمند و استاد دانشگاه تهران