موفقیتم را مدیون پدرم هستم

الهه احمدی دو بار پیاپی در المپیک‌های لندن و ریو مقام ششمی را به‌دست آورد. او موفق‌ترین تیرانداز ورزش بانوان و اصلا ورزش ایران است.

احمدی نه‌تنها حضور در المپیک را تجربه کرده بلکه کارنامه‌اش پر از افتخارات ریز و درشت جهانی و آسیایی است. او در گفت‌وگو با چاردیواری از خانه و خانواده می‌گوید.

متولد چه سالی هستید و چگونه به ورزش تیراندازی روی آوردید؟

متولد 1361 هستم. در خانواده‌ای به دنیا آمدم که پدرم هم تیرانداز بود. من موفقیت‌های ورزشی‌ام را مدیون پدرم هستم.

یعنی اگر کمک‌های پدرتان نبود موفقیت‌های کنونی ورزش را نداشتید؟

اطمینان دارم بله. او راه را به من نشان داد و من بقیه راه را رفتم و در همین راه باز هم از کمک‌های او بهره‌مند شدم. من تا همیشه مدیون پدرم هستم.

باید ارتباط خوبی با پدرتان داشته باشید.

بله همین‌طور است. اگر این ارتباط خوب وجود نداشت، نمی‌توانستم در تیراندازی موفق باشم و به اهدافم برسم.

اکنون که متاهل هستید می‌توانید بگویید این نقش را همسرتان برای شما ایفا می‌کند؟

همین‌طور است. البته همسرم تا آنجا که توانست مرا حمایت و تشویق کرد. او برایم موهبت بزرگی است و کمک‌هایش را فراموش نمی‌کنم بخصوص زمان‌هایی که من به‌دلیل حضور در تمرینات سخت و مداوم مجبور به حضور در اردوهای بلند بودم.

در این میان چه کسی از فرزندتان نگهداری می‌کرد؟

همسرم و مادر خودم. مادرم نیز در موفقیت‌های من دخیل است. اگر مادرم نبود و پسرم «باور» را به او نمی‌سپردم هرگز نمی‌توانستم با تمرکز کامل در تمرینات و مسابقات شرکت کنم.

دوری شما از پسرتان «باور» باعث نشده که او از لحاظ روحی دچار مشکل شود؟

خیر هرگز این چنین نشده است. البته دلتنگی بسیار است، اما همسر و مادرم آنچنان از او مراقبت می‌کنند که چنین مشکلی پیش نیامده است. پسرم اما گاهی اوقات بی‌تابی مرا می‌کند.

شما یک ورزشکار موفق هستید که می‌توانید الگوی بسیاری از دختران باشید. حالا این الگو به‌عنوان یک بانوی ایرانی چه ویژگی‌هایی دارد؟

من با تمام توان برای هدفم می‌جنگم. با تمام وجود روی هدفم تمرکز می‌کنم. هرگز ناامید نمی‌شوم و هرگز پا پس نمی‌کشم. سعی می‌کنم وظایف مادری‌ام را انجام بدهم و در کنار آن به اهداف ورزشی‌ام هم برسم.

پسرتان نام جالبی دارد، خودتان انتخاب کردید؟

همه چیز با همفکری همسرم بود.

«باور» نامی است که یک دنیا مفهوم القا می‌کند. باور به موفقیت و باور به عملی شدن رویاها. باور، پسرم برای من یک دنیا انگیزه و انرژی است.

دلتنگی‌ها شما را اذیت نمی‌کند، مثلا وقتی که به المپیک رفتید این دلتنگی چقدر ذهن شما را به خود مشغول می‌کرد؟

مسلما خیلی زیاد. مادری نیست که پس از دوری از فرزندش دلتنگ نشود.

خوشبختانه من با شنیدن صدای پسرم بسرعت انرژی و انگیزه پیدا می‌کنم. پسرم با این‌که هنوز چهارسالش نشده است اما خیلی خوب مسائل را می‌فهمد و من به او افتخار می‌کنم.

دوست دارید راه شما را در پیش بگیرد؟

اجباری در کار نیست. چون من تیرانداز حرفه‌ای هستم به این معنا نیست که پسرم هم حتما باید به همین رشته بپردازد. او مختار و آزاد است تا هر آنچه را که می‌خواهد برای خودش انتخاب کند. هر انتخابی هم داشته باشد من با تمام وجود از او حمایت می‌کنم و تا آنجا که بتوانم موانع را از سر راهش برمی‌دارم. پسرم همه زندگی من و همسرم است. همه والدین آرزو دارند بهترین موقعیت‌ها برای فرزندشان ایجاد شود.

آینده ورزشی خودتان را چطور می‌بینید؟

همیشه با امید و انگیزه حرکت می‌کنم. شاید در مقطعی به‌دلیل به‌دست نیاوردن یک نتیجه ناراحت شوم، اما مسلما این وضعیت ثابت نیست. من با کمک همسر و خانواده‌ام به تمامی رویاهای ورزشی می‌رسم.

هیلدا حسینی خواه