تیم‌های ملی بلاتکلیف

امروز بیش از دو ماه است از المپیک ریو می‌گذرد، اما خیلی از رشته‌های المپیک در کنار برخی رشته‌های دیگر هنوز بی‌برنامه‌اند. علاوه بر نداشتن رئیس، نبود سرمربی تیم‌های ملی برخی فدراسیون‌ها را هم باید به این مشکل اضافه کرد زیرا تعدادی از تیم‌های ملی بدون سرمربی به حال خود رها شده‌اند.

وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک شرایطی به وجود آورده‌اند که مشخص نمی‌کند تیم‌های ملی چگونه باید مربیان خود را به خدمت بگیرند. در اوضاع نامناسب اقتصادی فدراسیون‌ها، برخی از آوردن مربیان خارجی حرف می‌زنند و عده‌ای دیگر گزینه‌های داخلی را روی میز گذاشته‌اند، اما همه این گزینه‌ها باید به تایید مدیران بالادستی برسد که در حال حاضر در دسترس نیستند.

بوکس با وجود اداره فدراسیون با رئیس، چند سالی است محل برو و بیای مربیان خارجی و وطنی است، اما تاکنون سلیقه‌های مختلف در جایگزینی مربیان جواب نداده است. این روزها هم که دوباره بحث مربیان کوبایی مطرح است.

تغییرات مدیریتی متعدد در فدراسیون هندبال نیمکت مربیگری تیم ملی را بی ثبات کرده است. هم اینک نیز محسن طاهری سرمربی تیم ملی فدراسیون بدون رئیس است. البته با پست مدیرعاملی باشگاه سپاهان، طاهری باید با تیم ملی خداحافظی کند.

بهترین رشته ورزشی ایران در میان ورزش‌های گروهی به دنبال سرمربی است. والیبال زمان برگزاری لیگ برتر را به اندیشیدن بیشتر برای استخدام جانشین لوزانو اختصاص داده است.

در دوومیدانی مربیان خارجی ورزشکاران، به کشورهای خود برگشتند و فاصله مسابقه‌های آینده زیاد است و پول کافی وجود ندارد تا بتوان این فاصله را با حضور مربیان خارجی پر کرد.

ورزشکاران تیراندازی با مصاحبه‌های رگباری خود به حمایت از لازلو مشغول هستند، اما فدراسیون تیراندازی با 14 میلیارد بدهی و رئیسی که زیر تیغ دیوان عدالت اداری است، برای ادامه کار این مربی در ایران مشکل دارد.

فدراسیون جودو بعد از حاشیه‌های فراوان بتازگی صاحب رئیس شد و دوچرخه‌سواری هنوز رئیس ندارد. در سوارکاری وعده‌هایی داده شده، اما هنوز سوارکاران در انتظار ورود مربی خارجی هستند که به صورت پروازی و کار پاره وقت قصد هدایت سوارکاران ایرانی را کرده است.