خانواده، هیات، محرم

اول محرم، هیات آماده پذیرایی از عاشقان اباعبدالله و یاران شهیدش شده. بیشتر حاضران در مراسم آشنا هستند، از اقوام و فامیل دور و نزدیک. مراسم هر شب با تلاوت قرآن کریم آغاز می‏شود و سپس زیارت عاشورا. در ادامه سخنرانی که آن هم توسط یکی از همین فامیل با یک موضوع خاص انجام می‏شود، اما بخش پُرشور و حرارت روضه‏خوانی و مداحی در پایان است. هم پیشکسوت‏ها هستند و هم جوان‌ترها. سبک‏ها ولی متفاوت است، اولی سنتی با شعرهای قدیمی و آخری به سبک و سیاق مداحان جوان و مشهور فعلی با سینه‏زنی خیلی جدی و محکم.

کسی حق ندارد کنار بایستد و همه باید در روضه و سینه‏زنی مشارکت کنند و لامپ هم حدالامکان خاموش. فضای پارکینگ منزل دایی جان 13 شب شاهد این ناله‏های سوزان و اشک‏های ماتم همراه با عشق و سوز و گداز جمعی از پیران و جوانان یک خانواده بزرگ است. هیات اباعبدالله‌الحسین(ع) کاشمری‏های مقیم مرکز، نزدیک به 50 سال است که این رسم را تکرار می‏کند و نسل‏ها درپی هم سینه‌به‌سینه روضه‏خوان آقا امام حسین(ع) و یاران شهید ایشان هستند و این عَلَم از پدر به دست فرزند می‏رسد.

روضه که تمام می‏شود همه زود اشک را از روی گونه‏ها پاک می‏کنند و همان‏ها که میان‏دار بودند، حالا می‏شوند مسئول پذیرایی و در نهایت هم تقسیم کار فوری برای شستن ظرف‏ها. جوان‌ترهایی که شاید در خانه این کارها را نکنند، اینجا حتی نوبت می‏گیرند و با نیت قبلی دیگ می‏شویند و می‏سابند و تا ساعاتی بعد از نیمه شب نظافت می‏کنند.

هیات ما فقط یک هیات نیست، یک خانواده بزرگ است،‌ جایی که می‌تواند الگویی باشد برای تک‌تک اعضا که نقش‌آفرینی بهتری نسبت به قبل در خانواده خود داشته باشند و این هم از آموزه‌های اباعبدالله است و هم از برکات آن.

جواد نصیری / روزنامه نگار