فقط طلا می‌خواهم

یزدانی که در المپیک لندن هم با بدشانسی مصدوم شد و نتوانست حقش را در آن مسابقات بگیرد حرف‌های زیادی برای گفتن خواهد داشت. خودش در این مورد می‌گوید: خیلی تلاش کردم، خیلی. تصور بعضی‌ها این بود که نمی‌توانم به شرایط ایده‌آل برسم، اما آمدم، تمرین کردم و حالا خدا را شکر در المپیک هستم. المپیکی که آخرین حضور من در این رقابت‌ها خواهد بود و پس از آن تمام.

او در پاسخ به این سوال که این تمام گفتن به معنی خداحافظی از دنیای کشتی است یا نه، این واکنش را نشان داد: من فعلا هدفم خوشحال کردن مردم است. شاید بروم و برای همیشه کشتی را کنار بگذارم. با این حال فعلا تمرکزم روی این است که دست پر از ریو خارج شوم. باید مردم را خوشحال کنم، چون احساس می‌کنم یک مدال به آنها بدهکارم.

از رضا پرسیدیم نظرت درباره رقبایت چیست که او گفت: شک نداشته باشید همه کسانی که به المپیک می‌آیند بهترین‌های کشور خودشان و بهترین‌های این وزن هستند. المپیک جای آزمون و خطا نیست و نمی‌توانیم بگوییم یک حریف خوب است و دیگری ضعیف. همه خوبند و همه هم برای مدال می‌آیند. قطعا من هم همین کار را می‌کنم و هدفم همین است. بدون شک آخرین المپیک من خواهد بود و می‌خواهم خاطرات خوبی از خودم بر جا بگذارم.

یزدانی در پایان گفت: چهار سال حسرت خوردم. چهار سال پیش می‌توانستم مدال طلا را بگیرم، اما مصدومیت اجازه نداد. از همه می‌خواهم برایم دعا کنند تا شرمنده نشوم. دوست ندارم المپیک ریو هم مثل لندن برایم تلخ تمام شود.