خودویرانگری با خشم

آیا گمان می‌کنید لازم است صدایتان را بلند کنید یا روی میز بکوبید؟ مشت‌تان را گره کنید و پایتان را به زمین بکوبید؟ آیا داد و فریاد زدن موقعیت بهتری برای شما به وجود می‌آورد. جواب همه این پرسش‌ها، نه است! بسیاری از کسانی که خشم خود را خیلی زود بروز می‌دهند، به عنوان پرخاشگر شناخته می‌شوند. آنها نمی‌دانند چگونه به آرامی احساسات خود را بروز دهند. عصبانی و خشمگین شدن و فقدان کنترل ممکن است به احساس موقت رضایت و آسودگی منجر شود، اما بعد از آن عده زیادی از رفتار خود ناراحت می‌شوند، اما دیگر دیر شده است؛ چون با رفتار خود باعث ترس و هراس در دیگران شده‌اند. در مواجهه با آزردگی جزئی، اشخاصی هستند که به جای عصبانی شدن قاطعانه برخورد می‌کنند. آنها در برابر توقعات نامعقول مقاومت می‌کنند، آنچه را می‌خواهند، درخواست می‌کنند، بدون این‌که خشمگین شوند یا دیگران را تحقیر کنند، موضعشان را محکم بیان می‌کنند. به عبارت دیگر آنها خشم و دیگر هیجانات خود را به طور جدی، مستقیم و معقول بیان می‌کنند.

به یاد داشته باشیم خشم خوب است، اما بهتر است با قاطعیت بیان شود نه با پرخاشگری. فراموش نکنیم، از دست دادن کنترل به سود ما نیست! بدانیم که برون‌ریزی خشم نوعی خودویرانگری است، ابراز هیجانات به طور قاطعانه روشی سالم برای بروز احساساتی است که ما را آزرده است.