ترکیب تیم ملی جور نیست

تقاص سهمیه نگرفتن از بازی‌های بسکتبال قهرمانی آسیا را باید با شکست سنگین بازی تدارکاتی با 37 اختلاف امتیاز به لتونی یا باخت با اختلاف 25 امتیاز به یونان و واگذاری بازی برده را به مکزیک در بازی‌های گزینشی المپیک می‌دادیم که دادیم. تیم ملی در این دو مسابقه مشکلات ساختاری فراوان داشت که دلیل عمده آن می‌تواند به پیروزی‌های ملی‌پوشان در بازی‌های تدارکاتی برابر تیم‌های درجه دو و سه برگردد که محک جدی برای بازیکنان ملی‌پوش نبود. حتی باید گفت بردن سایه‌ای از تیم‌های بزرگ دنیا مانند لیتوانی، بچه‌های تیم ملی را بد عادت کرد که ضعف‌های خود را بدرستی نیابند و برای برطرف کردنش وقت نگذارند.

نگاه به ساختار جدید تیم ملی نگران‌کننده است بویژه که جنس تیم ملی جور نیست. چهار بازیکن در موقعیت چهار، سه بازیکن در موقعیت بازی یک که البته سرمربی تیم ملی با اصرار به بازی دادن بهنام یخچالی در موقعیت یک نشان داد اعتقاد کمتری به نوع بازی بقیه نفرات در این موقعیت دارد. بهنام یخچالی در بازی دوم مقابل مکزیک با آزادشدن از موقعیت یک و بازی‌سازی، بهتر از بازی با یونان کار کرد و همین دلیل کافی است تا بازیکنان را در جایی که بهتر می‌توانند نتیجه بگیرند، استفاده کنیم. محمد جمشیدی به عنوان تنها فوروارد موثر تیم، ضعف بزرگ تیم ملی را در نداشتن بازیکن پیرامونی نشان می‌دهد. صدیقی و دورقی، پشتوانه لازم برای امتیازگیری در بازی پیرامونی نبودند. حضور حسن‌زاده، کاظمی، ساهاکیان و زنگنه نشان می‌دهد با وجود ترافیک بازیکنان در موقعیت چهار به واحد‌های گلزنی بیشتر نیاز داریم، هر چند این نفرات در ریباند دفاع و حمله کم نگذاشتند و مهارت و تسلط خود را در این بخش نشان دادند. حامد حدادی تنها بازیکن ایران با استاندارد بین‌المللی بسکتبال است، اما مگر حدادی چقدر می‌تواند به تنهایی جور یک تیم را بکشد؟ کاردوست هم در تیم سرمربی آلمانی نقش بیشتری از تیم ملی با هدایت مربیان قبلی ندارد. درک بائرمن در نحوه بازی تیم ملی دچار تضاد آشکار است. از یک‌سو بازیکنان بلند قامت را در موقعیت‌های مشترک که یکدیگر را در بازی خنثی می‌کنند، به میدان می‌فرستد و از سوی دیگر به فکر سرعت بازی با استفاده از بازیکنان کوتاه‌تر بوده که در مجموع، بازی تیم داخل میدان با سردرگمی همراه است. تعداد زیاد توپ‌های از دست رفته، بیانگر این است که بازیکنان ما بازی با توپ را بلد نیستند.