کار خیر حق همه است

نفع شخصی‌ فرد خیر معمولا با داشتن حس مفید بودن برای جامعه، داشتن حس همدردی با نیازمندان به کمک یا به شکرانه بخشی از نعماتی که فرد در زندگی‌ خود به دست آورده است، حاصل می‌شود. احساسی که از انجام کار داوطلبانه نصیب داوطلب می‌شود نیازهای متعالی مربوط به رضایت روحی و معنوی را ارضا می‌کند. احساسی که با مادیات قابل دستیابی نیست. شناساندن این حوزه و گستره انجام کار خیر و خارج ساختن آن از انحصار مادیات کاری است که به عهده جامعه‌شناسان و روان شناسان و رسانه‌ها و با حمایت دولت در جامعه تحقق می‌پذیرد.

اگر بتوانیم فرهنگی را در جامعه ترویج دهیم که علاوه بر افراد متمول اشخاص دیگری هم بتوانند به تناسب وضعیت خود چه مادی و چه معنوی به همنوعان خود کمک کنند و در کار خیر سهیم باشند طبعا از لحاظ روانی جامعه‌ای متعادل‌تر خواهیم داشت. داشتن حس مفید بودن برای جامعه احساس با شکوهی است که می‌تواند امید به زندگی فرد را افزایش دهد وکیفیت زندگی او را بالا ببرد.

برای مثال پست‌هایی که در شبکه‌های اجتماعی گذاشته می‌شود مانند این است که به کودکان کار به جای پول، غذا و میوه تازه دهید، یا ساختن دیوار مهربانی در بسیاری از شهرهای کوچک و بزرگ ایران حکایت از قدرت عظیم شبکه‌های اجتماعی برای ترویج فرهنگ نوع دوستی دارد.

ماه مبارک رمضان ماهی است که به استناد آمارهای منتشر شده از مراجع قضایی میزان جرم وجنایت درآن کمتر می‌شود. شاید یکی از دلایل آن سهیم کردن تمام طبقات اجتماعی در کار خیر است و ایجاد احساس مفید بودن در افراد و دستیابی به والاترین سطح نیازهای انسانی یعنی احساس خوب ارزش معنوی در این امر سهیم است.

جالب است بدانیم در کانادا در ماه آوریل هفته قدردانی از افراد خیر است و مراسم و برنامه‌هایی برای آشنا کردن مردم با این کار مهم اجرا می‌شود. طبق آمارهای منتشر شده از سوی دولت کانادا، سالانه حدود دومیلیارد ساعت کار مجانی‌ و داوطلبانه در جهت سرویس دهی‌ و خدمت به مردم در کانادا انجام می‌شود. این رقم مساوی با حدود یک میلیون نفر ساعت کار تمام وقت است که اگر داوطلبانه نبود، دولت می‌بایست در ازای آن حقوق پرداخت می‌کرد. بد نیست ما نیز از این سرمایه بالقوه استفاده کنیم.

مرجان فرامرزی

کارشناس ارشد روان‌شناسی