حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
سال قبل در چنین روزی
اگر همراه قدیمی ما باشید شاید این جملات برایتان کمی آشنا باشد، در همین پنجرهای که در چاردیواری همصحبت شما هستیم، جایی همین حوالی نوشتم: خیلی زود آمدی، زودتر از چیزی که فکرش را میکردم.
هنوز به اسمت عادت نکردم. هنوز با اسمت غریبم. یادش بخیر. دوران دبیرستان یک خانم مهربان مسئول نظافت مدرسه ما بود که بزرگترین درس زندگی را به من داد. همیشه روز اول مهر میگفت: بچهها امسال هم تموم شد! و من با تعجب به او میگفتم: تازه اول مهره! کوتا وقتی سال تموم بشه؟
اما راست میگفت، سال تحصیلی هم با تمام اضطرابها، امتحانها ، خندهها و ناراحتیهایش مثل برق و باد میگذشت! وقتی آخرین امتحان را میدادم، یاد حرف او میافتادم که روز اول مهر با آرامش میگفت سال تموم شد. انگار گذر ماه و سال به او نشان داده بود اینقدر زود میگذرد که روز اول و آخر تقریبا فاصلهای ندارد. این گذر پرشتاب لحظهها کمی کار را برای ما سخت میکند. وقتی میخواهیم به دست بیاوریم و با احساس رضایت زندگی را بگذرانیم، ساعت و روزهایی که میرود و دیگر برنمیگردد کمی مضطربمان میکند. باید همین اول سالی باور کنیم سال 94 هم تمام شد و 95 از راه رسید.»
سیصد و چند روز قبل بود که گفتیم سالی که برای آمدنش شادیم بزودی تمام میشود، هر چند خودم هم باور داشتم گذر ثانیهها این روزها شتاب گرفته، اما نه اینقدر که امروز بنویسم: سال 95 هم تمام شد. تقویمی را که باز کرده بودیم و در صفحه اولش نوشته بودیم: اول دفتر به نام ایزد دانا... حال باید صفحه پایانیاش را پر کنیم.
همیشه تقویمهای پر شده حرفهای زیادی برای گفتن دارد، وقتی آنها را باز کرده و ورق میزنیم، انگار فیلم سالی که گذشت را نگاه میکنیم. کارهایی که اول سال میخواستیم انجام دهیم، اما خیلی زود فراموشمان شد، دوستانی که پیدا کردیم، چیزهایی که به دست آوردیم، موفقیتهایی که برایشان تلاش کردیم و با یادآوریشان خوشحالیم و یاد کسانی که بودند و دیگر نیستند. تقویمها میتوانند روزهای رفتهمان را به خاطرمان بیاورند؛ نه برای اینکه شاد شویم یا غصهدار، برای اینکه بدانیم سال 96 هم همینطور خواهد بود. میگذرد و برای این گذشتن از ما اجازه نمیگیرد. خوب است با تمام غمها و شادیهای گذشته با لبخند خداحافظی کنیم و اشتباهاتمان را دور نیندازیم، چون در این صورت ممکن است دوباره تکرار شود. این روزها، روزهای فکر کردن است. محاسبه وقتهایی که ارزشمندترین دارایی ما انسانهاست و اینکه در چه راهی و چگونه گذشته است، میتواند برای سال پیش رو کمک بزرگی باشد.
آرزو میکنیم سالی که گذشت زندگی را زندگی کرده باشید و امروز با افتخار به آن نگاه کنید ، حتی اگر پاهایتان از عبور جادههای سخت خسته باشد. آرزو میکنیم سال پیش رو تمام رویاهای زیبایتان را به دست بیاورید.
ندا داودی
گفت و گو
