# من و تروریسم، یهویی!

چگونگی انتخاب

آقای نعیمی به خاطر همکاری قبلی مثل «کالون و قیام کاستلیون»، از بازی من شناخت داشت و بازی در نقش عبدالرحمان را به دلیل فیزیک و جنس صدا به من پیشنهاد داد. البته من آن موقع کمی اضافه وزن داشتم و برای این که خودم را به نقش نزدیک کنم، هر روز کوه می‌رفتم، در شیب تند توچال می‌دویدم و تمرینات بدنی سختی را پشت سر گذاشتم. رسیدن به آمادگی بدنی بخشی از مشکلات من بود، اما چالش اصلی برای من رسیدن به کاراکتر عبدالرحمان بود. بازی کردن در نقش اصلی بسیار سخت است، چون شما باید مسئولیت بار نمایش را بر دوش بکشید.

خواسته کارگردان

کارگردان هرآنچه را از من می‌خواست، در نمایشنامه اش نوشته بود. این مسئولیت من بود که آنها را کشف کنم. باید سعی می‌کردم زوایای پنهان عبدالرحمان را پیدا کنم که با ظرافت در متن نوشته شده بود. چیزی که درباره این آدم بحث می‌کردیم این بود که او باید سلوکی را طی کند. چون هر آدمی نمی‌توانست و جرات کشتن امام علی‌(ع) را نداشت. کسی می‌توانست این کار را کند که اندازه خود حضرت، نترس و شجاع باشد و هیبت فردی داشته باشد وگرنه شاخصه‌های مقبولیت و محبوبیت اینجا ملاک نیست، چون امام علی‌(ع) هماوردی در این زمینه نداشت. فقط یک آدم بزرگ و باانگیزه می‌توانست یک اسطوره را از بین ببرد. شخصیتی مثل امام علی را یک آدم کج و کوله و با یک چشم معیوب و یک پای شل نمی‌تواند از پا دربیاورد. درک این مسیر و حرکت عبدالرحمان برای شهادت امام علی یکی از سخت‌ترین کارهایی بود که برای رسیدن به این نقش باید انجام می‌دادم. تردید، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های شخصیت عبدالرحمان است که ماحصل همان سلوک است. اگر او به تردید می‌رسد،‌ زاییده همان سیروسلوکی است که طی می‌کند.

تردید تروریستی تماشاگر

فکر می‌کنم آنچه آقای نعیمی در این نمایش دنبال آن بود، اتفاق افتاده است یعنی مخاطب با دیدن نمایش «ترور» و نقش عبدالرحمان دچار تردید می‌شود و با خود می‌گوید اگر من جای این شخصیت بودم، چه کار می‌کردم یعنی یک تردید در وجود عبدالرحمان است و یک تردید هم در وجود تماشاگری اتفاق می‌افتد که از این سالن بیرون می‌رود یعنی این تفکر و تامل را در مخاطب ایجاد می‌کند که تحت تاثیر القائات و افکار و وسوسه‌های منفی و شیطانی نباشد و مسیر درست را انتخاب کند.

درباره «ابن ملجم» میرباقری

آقای کریم اکبری مبارکه ـ بازیگر نقش ابن ملجم در سریال امام علی، ساخته داوود میرباقری ـ همان روزهای اول به دیدن نمایش ما آمدند، اما فکر کنم ایشان خیلی از عبدالرحمان ما خوشش نیامد و بدون این که با ما صحبت کند، از سالن بیرون رفت.

هیچ تروریستی به تماشای بازی شما آمده است؟!

نمی‌دانم، اگر هم آمده به خودم نگفته است! (با خنده)

امکان تاثیرگذاری این نقش بر یک تروریست وجود دارد؟

فقط یک تروریست می‌تواند به این سوال جواب دهد.

نقش هنر برای مقابله با تروریسم چیست؟

بعید می‌دانم هنر توان مقابله با تروریسم را داشته باشد. بعید به نظر می‌رسد هیچ چیز بتواند این جامعه افسرده و خموده را تکان بدهد، هنر که جای خود دارد. بعد شما در این شرایط توقع دارید من روی این صحنه نمایش به کسی تلنگر بزنم؟ آن هم یک تروریست؟ من دارم روی صحنه بازی می‌کنم، می‌بینم که تماشاگری با موبایل خود بازی می‌کند و در اینستاگرام و تلگرام پست می‌گذارد و همان جا با پستی که می‌گذارد، دارد یک شخصیت را ترور می‌کند. ترور که حتما با تیر و کمان و این چیزها نیست، من همین الان آقای کریم اکبری مبارکه را با حرفم ترور کردم، ‌چون به من برخورده که او از بازی من خوشش نیامده و مرا تحویل نگرفته، پس من هم در مصاحبه ام می‌زنم و او را ترور می‌کنم. این به این دلیل است که همه ما یک وجه تروریستی داریم.