حالا نوبت ماست
کسی که دستش را به دهان شیر فرو ببرد ، نزد هیچ کس به خردورزی متصف نمی شود حتی کمتر کسی او را دلیر و شجاع می خواند.
به همین ترتیب ، فردی که در برابر یورش شیر خشمگین ، دست بر سر می گذارد و روی زمین می نشیند تا با دندان های تیز حیوان پرزور از پای درآید، خردمند نامیده نمی شود. به نظر می آید سیاست های غالب هسته ای که مردان دیپلماسی جمهوری اسلامی آن را مشی می کنند، چنین راهبردی دارد. از یک سو خود را در دهان شیر نمی اندازند و از جانب دیگر، تسلیم مرگ نمی شوند و یا از ترس مردن ، خودکشی نمی کنند. چنین راهبردی - برخلاف آنچه طی دو سه سال گذشته با آن روبه رو بوده ایم - نوعی حاشیه امن برای ملت ایران به وجود آورده . حالا دیگر تهدیدات گاه و بیگاه خانم رایس ، بانوی دیپلماسی امریکا، برای مردان سیاست خارجی ایران به تفریحی تبدیل شده که لحظاتی شاد را در دفتر خاطرات آنها به یادگار می گذارد. به طریق اولی ، حرفهای بزرگ تر از دهان مقامات عالی رتبه رژیم صهیونیستی ، وضع مشابهی دارد. حالا دیگر رسانه های غربی هم که وظیفه ایجاد رعب و وحشت در دل مردم ایران را به عهده دارند و برای امریکایی ها و اسرائیلی ها خوش رقصی می کنند، به لحاظ حرفه ای به خودشان اجازه نمی دهند خبرهای تهدیدآمیز را چندان پررنگ و پرطمطراق جلوه دهند. همه اینها در حالی است که زورمندترین رسانه و بزرگ ترین غولهای تبلیغاتی در اختیار لابی صهیونیست ها قرار دارد. آنها هر لحظه که اراده کنند، از کاهی کوهی می سازند و بعکس . اما چه شده که چرخشان در مقابله با موج فناوری هسته ای ایران ، لنگ می زند؛ گاهی هم که این چرخ لنگ ، جان تازه ای می گیرد و برای مدتی به گردش درمی آید ، غالبا از صدقه گاف غضنفرهای وطنی است ! با این همه ، در برابر حیله دشمن نباید خوش خیالی پیشه کرد. دشمن را هرچند ضعیف ، نمی توان دست کم گرفت ، هرچند نباید بیش از میزان واقعی ، آن را بزرگ پنداشت . تجربه نشان داده هر جا کمی پا پس کشیده ایم ، حریف پا پیش گذاشته است . زمانی که اعلام شد انتقام جویی لابی های قدرتمند در آژانس انرژی اتمی ، به توسعه فناوری ایران منجر می شود، همگان نتیجه شیرینی عقب نشینی حریف را دیدند. دنیای سیاست ، دنیای زد و خورد است و در شرایط کنونی ، موقعیت های خوبی برای بازی در اختیار دیپلماسی ماست . بهترین آن ، توان بهره گیری از رسانه های غربی برای تبیین مواضع جمهوری اسلامی است . آقای احمدی نژاد در مصاحبه ای گفته بود اروپایی ها پشت درهای بسته التماس می کنند و جلوی دوربین شاخ و شانه می کشند. چرا از چنین موقعیتی به نفع خود بهره نگیریم؛ سالهاست که برخی دیپلمات های ما استراتژی و تاکتیک امتیاز دادن ! و همچنان بدهکار ماندن را تجربه کرده اند. اگر نوبتی هم باشد باید با عوض کردن تاکتیک ، به دنبال کسب امتیاز رفت. شاید وقتش رسیده باشد که دو گام پیش برویم و در صورت لزوم ، مدبرانه یک گام به پس برداریم.
محمد مهاجری
گفت و گو
