دیدار دو محافظه کار

برخی رسانه های غرب سفر خانم آنگلا مرکل به واشنگتن را آغاز فصل جدیدی در روابط آلمان و امریکا بررسی کردند.

کد خبر: ۸۵۶۵۰

عده ای سفر مرکل به امریکا را در چارچوب همسویی بابلر برای تشکیل محور همکاری مشترکی میان لندن - برلین و واشنگتن مورد توجه قرار دادند. برخی نیز با اشاره به شعارهای آنگلا مرکل در نزدیکی به امریکا پیش و پس از رسیدن خانم مرکل به صدراعظمی ، او را با مارگارت تاچر، نخست وزیر پیشین انگلیس مقایسه می کنند و از مرکل به عنوان تاچر آلمان یاد می شود. اما صدراعظم آلمان در اجرای برنامه سیاست خارجیش برای بهبود در روابط با امریکا پس از یک دوره تنش با محدودیت های زیادی مواجه است . آگاهی از همین محدودیت هاست که آنگلا مرکل را بر آن داشته که به دنبال یک رابطه متوازنی با امریکا و در عین حال خدشه دار نشدن سیاست اروپاگرایی آلمان باشد. براساس شرایط جغرافیایی ، روند تاریخی ، مشکلات و چالشهای پیش روی آلمان در اتحادیه اروپا و در نهایت ترکیب دولت ائتلافی آلمان ، آنگلا مرکل با تناقضات بسیاری برای نزدیکی به امریکا روبه رو است . اختلافات آلمان و امریکا به موضوع عراق محدود نمی شود که مرکل بخواهد با کنار گذاشتن اختلافات پیرامون این مساله ، سطح مناسبات سیاسی برلین - واشنگتن را افزایش بدهد. 2کشور همچنان در مورد چگونگی مبارزه با تروریسم اختلاف عمیقی دارند. در حالی که امریکا برجنبه های سخت افزاری مبارزه با تررویسم تاکید دارد، آلمان مخالف هر گونه اقدام فراقانونی و نقض حقوق بشر به بهانه مبارزه با تروریسم است . آنگلا مرکل اگر خود به این مساله اعتقاد نداشته باشد افکار عمومی و احزاب آلمان مخالف اقدامات یک جانبه گرایانه و ناقض حقوق بشر امریکا و همچون زندانهای مخفی برای شکنجه مظنونین به اعمال تروریستی هستند. در همین راستا صدر اعظم آلمان چند روز پیش از سفر به واشنگتن در مصاحبه ای با هفته نامه اشپیگل خواستار بسته شدن زندان گوانتانامو شد. امریکا نیز بلافاصله با این درخواست صدراعظم محافظه کار آلمان مخالفت کرد. در حالی که آلمان برای ارتقای جایگاه خود در عرصه تحولات جهانی به دنبال کسب کرسی دایم در شورای امنیت سازمان ملل است ، دولت بوش با هر گونه اصلاحاتی در ترکیب شورای امنیت مخالفت می کند. نپیوستن امریکا به دیوان کیفری بین الملل و خروج از پیمان کیوتو چالشهای بزرگی را پیش روی خانم مرکل در اتخاذ سیاستی میانه بین دو سوی آتلانتیک قرار داده است . آلمان به عنوان یک قدرت محوری در اتحادیه اروپا می کوشد با محوریت قوانین و حقوق بین الملل در عرصه تحولات جهانی نقش آفرینی کند. این در حالی است که دولت بوش برای پیشبرد اهداف سیاست خارجی اش هیچ تعهدی به رعایت مرزهای حقوق بین الملل ندارد. در نوع مناسبات با روسیه و چین نیز اختلافات بسیاری میان برلین و واشنگتن است ، آلمان در روابط با روسیه و چین شرایط ژئوپولتیک و منافع اقتصادی میان مدت و بلندمدت خود را مد نظر دارد، اما امریکا به چین و روسیه نه به عنوان شریک که به عنوان یک رقیب می نگرد و سیاست خارجی اش در قبال این کشورها را نیز بر همین اساس طراحی کرده است. در مجموع باید گفت نباید انتظار تحول جدی در روابط امریکا و آلمان در دوره صدراعظمی مرکل را داشت . از لحاظ سیاسی و دیپلماتیک روابط امریکا و آلمان دوستانه تر خواهد شد. اما با توجه به محدودیت هایی که پیش روی آنگلا مرکل قرار دارد، هیچگاه محور همکاری و همگرایی برلین واشنگتن به اندازه محور همگرایی لندن واشنگتن نخواهد رسید.