دیواری به نام موبایل

برای نمونه مادر و فرزند روی کاناپه‌ای نشسته‌اند و هرچند در چنین شرایطی باید با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، ولی یک موبایل میان آنها طوری جا خوش کرده که مانند سدی مانع توجه آنها به یکدیگر می‌شود. یا در شرایطی دیگر، اعضای خانواده در حال خوردن صبحانه هستند، اما به‌جای این‌که با یکدیگر وارد تعامل شوند، تمام حواسشان به تلفن یا تبلت‌شان است.

سال‌هاست درباره وابستگی بیش از حد افراد به فناوری در حد اعتیاد و فاصله گرفتن آنها از روابط اجتماعی واقعی صحبت می‌شود. والدین و فرزندانی که با تلفن‌همراه یا لپ‌تاپ خود به خواب می‌روند و با همین‌ها از خواب برمی‌خیزند، زیر ذره‌بین بسیاری از منتقدان رفته‌اند. اما آیا واقعا فناوری، افراد بویژه اعضای خانواده‌ها را از هم دور می‌کند؟ تحقیقات مختلفی برای اثبات یا رد این فرضیه انجام شده است و با نگاهی گذرا می‌توان گفت شاید قبل از هر چیز صحت این فرضیه به استفاده ما از فناوری بازمی‌گردد. فناوری نیز مانند بیشتر پدیده‌ها دو روی مثبت و منفی دارد. خانواده‌های زیادی از قدرت شبکه‌های پیام‌رسان و دنیای مجازی برای ارتباط بیشتر با اعضای خانواده و دوستانی که فرصت دیدن آنها را در دنیای واقعی کمتر پیدا می‌کنند، استفاده می‌کنند. برای مثال، شما خواهر یا برادری دارید که ازدواج کرده و فرصت نمی‌کنید هر روز او را ببینید، ولی هر روز با او صوتی یا تصویری ارتباط برقرار می‌کنید. در اینجا فناوری، انسان‌ها را به هم نزدیک می‌کند. در واقع تلفن‌های هوشمند و اپلیکیشن‌های گوناگون نوع ارتباطات ما را تغییر داده و حتی پیوند جدیدی به‌وجود آورده است. اما همین فناوری می‌تواند شما را آن‌قدر غرق کند که یادتان برود کنار همان انسان‌هایی نشسته‌اید که دوستشان دارید و این بار می‌توانید ارتباطات مجازی را کنار گذاشته، با آنها وارد گفت‌وگو شوید و تصویر آنها را از نزدیک ببینید.

بیشتر ما این موضوع را تجربه کرده‌ایم که به یک مهمانی یا جمع چند نفره وارد شده‌ و بعد از دقایقی دیده‌ایم همه با گوشی خود سرگرم هستند و گاهی هم چیزی را بلند می‌خوانند یا تصویر یا ویدئویی را به دیگران نشان می‌دهند. بهترین کار شاید این باشد که وقتی در جمع هستیم تلفن همراه را کنار بگذاریم، اما همین خواندن پیام‌ها با صدای بلند و وارد کردن جمع به یک موضوع مشترک نیز می‌تواند دیوار حائل بین انسان‌ها را کوتاه‌تر کند.

مائده گیوه‌چین - دبیرکلیک