مشق تازه احزاب سیاسی

معمولا در کشور، هرگاه بر طبل انتخابات کوبیده می شود عده ای با سرعت و شتاب گرد هم می آیند ، حول محورهای مشترکی توافق می کنند، مرامنامه و اساسنامه ای می نویسند و تشکیلاتی راه می اندازند که در عرف سیاسی به آن حزب گفته می شود.

کد خبر: ۷۸۳۹۴

وقتی انتخابات به پایان می رسد چنانچه تشکل ایجاد شده شکست بخورد و سهمی در قدرت پیدا نکند ، به سرعت و شتابی بیش از آن که راه اندازی شده بود متحمل افول می شود و در فرض دیگر اگر در انتخابات پیروز شود ، آن قدر سرگرم کارهای اجرایی می شود که پرداختن به حزب را به فراموشی می سپارد. به همین دلیل احزاب در کشور ما غالبا کارکرد فصلی دارند و منهای چند تشکل انگشت شمار بقیه از این قاعده پیروی می کنند. اما پس از انتخابات اخیر ریاست جمهوری به نظر می رسد نگرش تازه ای به مقوله احزاب در جامعه در حال شکل گیری است ، نمادهای این نگرش را می توان در هر دو جناح سیاسی ردیابی کرد. از یک سو اصلاح طلبان - دست کم بخشی از آنها - به منظور بازگشت به دوران طلایی گذشته در پی چاره جویی افتاده اند و بحث اجماع را مطرح کردند و در جناح اصولگرا نیز (که قاعدتا پس از پیروزی در انتخابات باید سرگرم کارهای دیگری باشد) بازسازی شورای هماهنگی گروههای انقلاب در دستور کار قرار گرفته است . به نظر می رسد هر دو جناح پس از ماهها کار سیاسی انسجام نیافته در پی راهکاری ماندگار می گردند که چه به قدرت بر سند و یا در حاشیه آن بمانند، از بطن سیاست حذف نشوند. این روند در همه جای دنیا وجود دارد. حزبی که شکست می خورد دست به انتحار نمی زند و گروهی که پیروز می شود تلاش می کند در رخدادها و بحران های آینده نیز برای خود حاشیه امن بسازد. انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری شکاف بزرگی را در هر دو جناح عمده سیاسی کشور سبب شد. نه اصلاح طلبان و نه اصولگرایان نتوانستند بر سر یک نامزد به توافق برسند. فرآیند مذکور نشاندهنده این واقعیت بود که سیستم حزبی در کشور ، بشدت ناکارآمد و آسیب پذیر است . با این همه ، همین که در روزها و هفته های اخیر شنیده می شود که باورمندان به حزب و تحزب می خواهند برای شفاف شدن فضای سیاسی جامعه طرحی نو دراندازند ، جای امیدواری است . این امیدواری آنگاه شیرین تر می شود که احزاب ، فعالیت سیاسی را از میان بازیهای پرتنش به میدانی برای تقویت و حفظ منافع ملی تبدیل کنند.