آن روز واقعا سیاه!

من آن زمان هیچ تصوری از جمعه سیاه نداشتم. شاید شما اسم عید شکرگزاری را شنیده باشید. یکی از مهم‌ترین عیدهای آمریکایی‌ها که در آن تمام خانواده دور هم جمع می‌شوند و اصطلاحا مراسم شکرگزاری بجا می‌آورند. این عید، همیشه پنجشنبه آخر نوامبر است و جمعه سیاه، فردای آن روز محسوب می‌شود. در این روز تمام فروشگاه‌ها و مراکز خرید از ۱۲ شب تا 8 صبح باز هستند و تخفیف‌های به قول خودشان باورنکردنی ارائه می‌کنند. به نصیحت دوستانم گوش دادم و قرار شد همراه‌شان به یکی از همان مراکز خرید برویم. گاهی دیده‌ام در فضای مجازی بعضی هموطنان، هموطنان دیگرمان را به خاطر ایستادن در صف و بعضی رفتارهایی که برچسب بی‌فرهنگی دارند هجو می‌کنند، اما کاش این آدم‌ها و خیلی‌های دیگر فقط می‌توانستند لحظاتی با من در آن شب کذایی همراه باشند.

تصویری که شاید کمتر مردم ما از آمریکا دیده باشند و تصویری که حتی برای منی که در عمق ماجرا بودم، باور نکردنی بود. تمام مردم با حالت تهاجمی خاصی مشغول دویدن از این فروشگاه به فروشگاهی دیگر بودند و تقریبا همه با هم در حال دعوا و سروکله زدن بودند و دقیقا خاطرم هست دو نفر سر یک تلویزیون نزدیک بود خون هم را بریزند! لباس‌ها به حالت بهم ریخته کف زمین بودند و زیر پا لگدمال می‌شدند و مردم در صف پرو لباس یا صندوق آرام و قرار نداشتند و خلاصه فضایی حکمفرما بود که جای دشمن‌تان خالی! صد البته که من نه‌تنها آن‌شب، بلکه دوشنبه بعدش هم که به سایبر ماندی معروف بود و لوازم الکترونیکی به حراج گذاشته می‌شد، چیزی نخریدم و به این نتیجه رسیدم که اسیر تبلیغات وسوسه‌برانگیز فروشگاه‌ها نشوم و از این به بعد فقط در صورت نیاز واقعی، کالایی را بخرم.

بعدها نیز با کسی آشنا شدم که در یکی از فروشگاه‌های بزرگ و بنام کار می‌کرد و می‌گفت ما از دو ماه قبل از جمعه سیاه، قیمت‌ها را بالاتر می‌بریم و آن روز، به اسم تخفیف دوباره قیمت‌ها را به حالت اول برمی‌گردانیم و مردم را از این طریق جذب می‌کنیم و به این ترتیب مهر تائیدی بر نظریه تحریم جمعه سیاه زده شد! اما کاش فعالان عرصه مجازی نیز گوشه‌ای از این صحنه‌ها را می‌دیدند تا بی‌جهت هموطنان خودشان را سرزنش نکنند!

حنا بهمن‌بیگی