واقعی مثل زمانه

زمانه، داستان چند خانواده است که اتفاقاتی آنها را به هم ربط می‌دهد. هر کدام از اعضای این خانواده‌ها داستان و ماجرای خود را دارند و برای پیشبرد داستان، در مسیر زندگی آنها گره‌هایی ایجاد شده که همین گره‌ها، قصه سریال را به واقعیتی که در دسترس همگان است و بیشتر مردم با آن مواجه هستند نزدیک‌ کرده است.واقعیتی که در خانواده ارغوان (پریناز ایزدیار) بیشتر دیده می‌شود. پدر ارغوان زمانی که او و خواهر و برادرش بچه بوده‌اند آنها را ترک کرده و به دنبال خلافکاری‌های خود رفته است. بچه‌ها حالا بزرگ شده‌اند. اما هر کدام مشکلات خاص خود را دارند، سینا معتاد شده و ارغوان ناخواسته به راهی رفته که جوانی‌اش را تباه می‌کند. ازدواج مخفیانه و بعد متارکه‌ای که از او آدمی کینه‌ای و عقده‌ای می‌سازد.

ارغوان و خانواده‌اش به گروه خانواده‌‌های آسیب‌پذیر جامعه تعلق دارند. گروهی که بیشترین توجه و حمایت را لازم دارند و برای درام‌پردازی هم ظرفیت مناسبی دارند و همین خانواده‌‌ها هم هستند که بیشترین مخاطبان سریال‌های تلویزیونی را شکل می‌دهند. آنها از سریال‌هایی مانند زمانه استقبال می‌کنند چون بخشی از زندگی خود را در آن می‌بینند و حتی گروهی از آنها می‌خواهند با دیدن سرنوشت قهرمان داستان به نوعی عاقبت زندگی خود را به تماشا بنشینند و شاید به همین دلیل است که سریال‌سازی برای این گروه از مخاطبان کار دشواری است. دشوار از این جهت که آنها چون با واقعیت زندگی کرده و از نزدیک با آن دست و پنجه نرم می‌کنند زوایای تند و تیز آن را می‌شناسند و آن‌قدر روی این حقایق حساس هستند که بد ارائه کردن آن را برنمی‌تابند. چیزی که باعث می‌شود این‌گونه آثار حتی در بازپخش‌های متعدد مورد توجه قرار گیرد، بازتاب واقعیت با چاشنی کمی اغراق است که اصل درام‌پردازی است اما نباید به وادی شعار‌زدگی و نصیحت بیفتد.

بینندگان این آثار بیشتر به دنبال راهکارهای عملی برای بهبود وضع زندگی هستند و این نکته‌ای است که سازندگان ملودرام‌های تلویزیونی باید به آن توجه کنند. هر‌گاه سریال‌های تلویزیونی دچار ارائه پیام مستقیم و نصیحت می‌شوند، در جذب مخاطب شکست می‌خورند اما هر گاه به راهی می‌روند که سریال‌هایی مانند زمانه رفته‌اند، موفقیت خود را تضمین می‌کنند.

طاهره آشیانی / دبیرگروه رادیو و تلویزیون