خود را دیگری کنید

ولی خب چقدر؟ نباید از آدم‌ها غافل شوید. اما چگونه می‌توان از آدم‌های عجیب و جورواجور لذت برد؟ بهترین کار دیدن و تصور زندگی آنهاست. اما چگونه می‌توان آدمی دیگر را، زندگی و هستی‌اش را تصور کرد؟ با گذاشتن خود جای او. با دیدن صورت، سیرت را تخیل کرد، تاریخچه زندگی و احتمالا شرایط زندگی از جمله خانواده و طبقه و اصالت. مثلا فروشندگان دوره‌گرد مترو مثال‌های جالب و سرگرم‌کننده‌ای هستند.

خود را جای آدم‌ها بگذارید و فکر کنید اگر جای آنها بودید با آن صورت و رفتار و لباس چه کسی بودید؟ اسکار وایلد می‌گفت تنها آدم‌های سطحی از روی ظاهر قضاوت نمی‌کنند، پس بی‌پروا باشید و فکر کنید ظاهر همه چیز است. اگر شما ظاهر کس دیگری را داشتید احتمالا می‌توانستید خود او باشید. اولین نتیجه‌اش مهربان‌تر شدن با کسانی است که به طور بالقوه خود شما هستید. شما می‌توانید جای آنها باشید و زندگی‌تان را شبیه آنها کنید. من با این شخصیت اگر روزنامه‌نگار نبودم و مثلا بازاری، کارگر یا کارمند اداره دارایی بودم چگونه می‌شد؟ اگر جوانی بیکار یا پیرمردی بازنشسته بودم چگونه زندگی می‌گذراندم و چه تاریخچه‌ای داشتم؟ این لذت، بزرگ‌ترین هنرهاست، سیال در جهان آدم‌های دیگر بودن کار بی‌نظیری است. این را بودلر، شاعر و متفکر قرن نوزدهمی بزرگ‌ترین فضیلت می‌دانست. بودلر در اثر درخشانش ملال پاریس که با ترجمه خواندنی دکتر اسلامی ندوشن در بازار موجود است، این امکان را توضیح داده است. او از پاریس گفته و شما می‌توانید شهر خود را تصور کنید و لذت‌های نامکشوف و دیده نشده آن را کشف کنید، یا بهتر است بگویم بسازید، جایی در ژرفای وجود خود.