یک عاشقانه بهاری

گاهی آنقدر فاصله‌ها کم می‌شود که پرنده جای امنش در آسمان را رها می‌کند و خودش را می‌رساند به زمین، نزدیک آدم‌ها. گاهی ترس کنار می‌رود و جاذبه جایش را می‌گیرد، مثل جاذبه آدم‌ها برای این مرغ‌ها یا جاذبه این مرغ‌ها برای آدم‌ها.

آب در بر و یار در کنار، عیش اگر این نیست پس چیست.

به گمانم معجزه بهار است یا تردستی طبیعت، بدجوری بوی عید می‌آید این روزها. این بو به مشام پرنده‌ها هم رسیده انگار، آدم‌ها که اصلا غرق این بو شده‌اند، شاید هم آمده‌اند لب این رود تا بوی نوروز را کف دستشان بگیرند و بفرما بزنند به مرغان دریایی.

این شعبده بهار است و شیرین‌کاری طبیعت که ذوق به دل آدم‌ها می‌آورد و جنبش به دنیای حیوانات؛ این یک عاشقانه بهاری است.