فوتبال را از مردم نگیرید

در فوتبالی که فرهنگ حاکم بر ورزشگاه‌های آن همیشه مورد مناقشه بوده است، محروم کردن یک تیم از تماشاگرانش بی‌شک نمی‌تواند گره‌گشا باشد. در تمام این سال‌ها چند بار با حکم محرومیت یک تیم از تماشاگرانش، رفتار تماشاگرنماها از سوی کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال مورد تقبیح قرار گرفته است؟ 10 بار، 20 بار، 30 بار و شاید هم بیشتر. به واقع اگر قرار بر تاثیرگذاری بود، برآیند مجموع این احکام برای اصلاح فرهنگ حاکم بر ورزشگاه‌های ما کافی بود. اما آیا کافی بود؟ وقتی هنوز هم یک پدر برای آن‌که فرزندش را به ورزشگاه ببرد، دست‌و‌دلش می‌لرزد، به این معناست که در تمام این سال‌ها به جای فرهنگ‌سازی موثر فقط دنبال پر کردن جیب‌ها با جریمه‌های نقدی بودیم.

50 میلیون ریال جریمه نقدی باشگاه استقلال برای فحاشی تماشاگرانش، 50 میلیون ریال جریمه نقدی امیر قلعه‌نویی به دلیل اعتراض مستمر به قضاوت داور، 50میلیون ریال جریمه نقدی امید عالیشاه به دلیل حرکات غیرورزشی، 50 میلیون ریال جریمه نقدی میلاد فخرالدینی به دلیل درگیری فیزیکی، 50 میلیون ریال جریمه نقدی محسن بنگر به دلیل برخورد توام با عصبانیت با بازیکنان، 50 میلیون ریال جریمه نقدی حنیف عمران‌زاده به دلیل اهانت به عوامل پزشکی تیم حریف، 30 میلیون ریال جریمه نقدی حسین عبدی به دلیل بی‌توجهی به تذکر مسئولان و 250 میلیون ریال جریمه نقدی تیم فوتبال پرسپولیس به‌دلیل رفتار هوادارانش و البته داشتن شش بازیکن اخطاری و اخراجی در شهرآورد. اینها فقط احکام انضباطی یک بازی است؛ شهرآوردی که حاشیه‌هایش به مراتب کمتر از همیشه بود. اما برای کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال انگار همین شهرآورد فرصت مغتنمی بود برای کسب درآمد.

شاید بگویند در فوتبالی که پول را در آن با پارو جمع می‌کنند به جایی برنمی‌خورد اگر در پایان یک مسابقه‌اش 530 میلیون ریال هم به جیب کمیته انضباطی برود، اما گرفتن فوتبال از مردم حکمی نیست که بسادگی بتوان از کنار آن گذشت.

محروم کردن تماشاگران پرسپولیس از حضور در ورزشگاه، یعنی وقتی می‌شود نیمه‌نهایی جذاب جام حذفی را با بیش از 50 هزار تماشاگر برگزار کرد، باید درهای ورزشگاه را روی مردم بست. نه فقط برای پرسپولیس که برای دیگر تیم‌های پرطرفدار فوتبال ایران هم این حکم، محکمه‌پسند نیست.

رضا پورعالی ‌/‌ گروه ورزش