راهی که بیراهه است

پیام صادقیان را سال هاست که می شناسیم ، از همان زمان که در کنار کاوه رضایی زوج خط حمله تیم ملی نوجوانان ایران را تشکیل می داد،همان روز ها بود که دانستیم با استعدادی بی نظیر روبه رو هستیم ، از همان روزها قدرت دریبل زنی او را ستودیم و به او برای فردای فوتبال امیدوار شدیم .از همان روزها می دانستیم که اویک مانع را باخود در زمین فوتبال حمل می کند و آن چیزی نیست به غیر از میل مفرط او برای حرکت کردن به سمت حاشیه ها.

هنوز هم پیام صادقیان همان است ،با همان استعداد و همان حاشیه ها. او در مقابل یک تعویض که در دنیای فوتبال برای بزرگترین بازیکنان جهان احتمال آن می رود،واکنشی را انجام داد که به هیچ وجه نمی توان از آن دفاع کرد.او در ادامه هم به جای آن که اظهار پشیمانی کند ؛ در صفحات اجتماعی گفت از تیم پرسپولیس می رود،آیا ستاره جوان باشگاه پرسپولیس راه را درست می رود؟

بهتر است که این بازیکن جوان تاریخچه تیمش را بخواند تا بداند که این راهی که او می رود ،چگونه بزرگترین استعدادهای همین باشگاه در همین راهی که او در ابتدای آن قدم می زند تا انتهای خط دویدند و خود را و فوتبال خود را نابود کردند. شاید بهتر باشد او قصه زندگی مرتضی کرمانی مقدم را کامل بخواند تا بداند که چرا این ستاره سابق نگران او است تا آن جا که در گفت و گویی می گوید:«می ترسم پیام به سرنوشت من دچار شود»

اگر بخواهیم مساله را از نگاهی دیگر بررسی کنیم ،باید به حال فوتبال خود افسوس بخوریم که در تمام این مدت از همان روز که پیام صادقیان برسر بازوبند کاپیتانی در تیم های پایه جنجال به راه انداخت تا به امروز هیچ سازوکاری برای آشنایی او با اصول اخلاقی و حرفه ای نداشته و نتوانسته او و پیام های دیگر و پیام های آینده را به این نکته برساند که این راهی که می روند ،بیراهه است.

افشین خماند / دبیر سرویس ورزش