طول عمرهای عجیب

اکنون کشور موناکو با 89 سال، بیشترین امید به زندگی را دارد. حواستان باشد در مورد سن صحبت می‌کنیم و معنای جمله اول این است که اهالی یک کشور، به طور متوسط حدود 90 سال عمر می‌کنند. این ماجرا حتما شگفت‌آور است. خصوصا با در نظر گرفتن این که کشورهایی با شاخصه‌ای نزدیک به نصف این رقم هم در دنیا وجود دارند. موناکو محل زندگی شاهزاده‌های خوش‌نشین است، لاجرم باید چنین وصفی هم داشته باشد. مساحت این کشور دو کیلومتر مربع و جمعیت آن 30 هزار نفر است که سهم هر فرد از تولید ناخالص داخلی این کشور نزدیک 85 هزار دلار است. بعد از موناکو کشورهای ماکائو، ژاپن، سنگاپور، هنگ‌کنگ و استرالیا از منطقه شرق آسیا و کشورهای سن مارینو، آندورا، سوئیس و گرنزی از قاره اروپا در رده‌ها دوم تا دهم جای گرفته‌اند و به این ترتیب می‌توان گفت که امید به زندگی در اروپایی‌ها و آسیایی‌های پولدار بالاست و البته سبک زندگی خاص کشورهای آسیایی مثل خوراک‌های گیاهی هم می‌تواند در بالا رفتن این شاخص تاثیرگذار باشد. کمترین میزان امید به زندگی در میان این کشورها مربوط به استرالیا با 82 سال است.

اما در قعر جدول، کشور آفریقایی چاد ایستاده است که حداکثر امید به زندگی آن 50 سال است. آفریقای جنوبی، گینه بیسائو، سوازیلند، آفریقای مرکزی، سومالی، زامبیا، نامیبیا و گابن در فهرست ده کشور انتهایی فهرست امید به زندگی قرار گرفته‌اند. همه این کشورها از قاره آفریقا هستند و در اینجا باید از افغانستان هم یاد کرد که با 49/50 سال امید به زندگی در جایگاه چهارم از انتها ایستاده است. کاملا روشن است که فقر و ناامنی دلیل پایین آمدن امید به زندگی در میان مردم این کشورهاست.

شاید در ظاهر میان 89 سال امید به زندگی یک موناکویی با 49 سال امید امید به زندگی یک چادی یا افغانستانی تفاوت چندانی نباشد، اما در نظر گرفتن این که هر یک سال زندگی می‌تواند چه فرصت‌هایی را برای نیروی انسانی کشورها به همراه داشته باشد، دلیل روشن اهمیت این شاخص است.

از این روست که سن بالای امید به زندگی در موناکو و سن پایین آن در چاد و افغانستان، واجد ویژگی شگفتی خواهد بود. در انتها شایان ذکر است که سن امید به زندگی در ایران، اکنون 89/70 سال است.