حسرتی که نباید تمدید شود

نزدیک به چهار دهه است که صعود به المپیک، حسرتی است که به دل فوتبال ما مانده است و هر بار اتفاقی رخ می‌دهد که نمی‌گذارد بهترین بازیکنان ما به بهترین نتایج ممکن برسند. قصه حسرت می‌تواند، قصه حذف شدن تیمی باشد که خداداد عزیزی، رضا شاهرودی، یحیی گل‌محمدی و... را داشت و حذف شد. ما تا همیشه باید از خودمان بپرسیم چرا تیمی که کریم باقری، مهرداد میناوند، ادموند بزیک و... را داشت نتوانست جواز صعود را به دست آورد. ما تا همیشه باید حسرت آن تیمی را بخوریم که با علی کریمی، مهدی مهدوی‌کیا، رسول خطیبی و.... به المپیک نرسید. تیمی که خسرو حیدری، محرم نویدکیا، جواد نکونام و... هم سرنوشتش بهتر از این نبود. این قصه برای دوره‌های بعد و بازیکنان بزرگ دیگر هم رخ داد. تا مانند مارگزیده‌ای که از ریسمان سیاه و سفید می‌ترسد از سرنوشت تیمی که برای المپیک ریو آماده می‌شود، هراس داشته باشیم. بویژه این‌که نتایج تلخ و سنگین تیم امید در بازی‌های آسیایی اینچئون هم ترس مضاعف می‌آفریند. تیم کنونی امید ما، بدون حتی بازیکنان بزرگسال خود هم تیم بسیار خوبی است. تیمی که بسیاری از بازیکنان آن در تیم‌های لیگی به میدان می‌روند. به این تیم دو فوق‌ستاره این روزهای فوتبال ایران که در رقابت‌های اروپایی می‌درخشند یعنی سردار آزمون و علی‌رضا جهانبخش هم اضافه می‌شوند. با این حساب نرسیدن فوتبال ایران به المپیک ریو به هیچ عنوان پذیرفتنی نیست. فدراسیون فوتبال اگر تصمیم به ادامه همکاری با وینگادا دارد باید بداند که دیگر کسی حوصله حسرت بیشتر ندارد و اگر باز هم در انتخاب و برنامه‌ریزی اشتباه کرد، هیچ توجیه و بهانه‌ای پذیرفتنی نیست. روند درست آماده‌سازی تیم امید هرچه باشد نباید مانند اینچئون باشد.

مهیار آذر‌ / ‌جام‌جم