جشن سرد و یخ‌زده سینما

جشن در هر کجای دنیا و در هر حوزه و حیطه‌ای که رخ‌دهد واجد این شور و شکوه است و براساس همین ساختار تعریف شده است. جشن صرفا یک همایش نیست، نمایش هم است. نمایش دادن و به نمایش گذاشتن افتخارات هم هست تا برگزیدگان دریک فضای زنده و با نفس گرم تماشاگر و تشویق‌های آنها احساس برنده بودن کنند!

وقتی جشن برگزار شده سینمایی باشد، در ماهیت خود نمایشی است. ضمن این‌که ارتباط چهره به چهره و از نزدیک میان حضار با هنرمندان محبوبشان، یکی از مهم‌ترین سویه‌های جشن است که بر هیجان جشن و شوق مهمانان می‌افزاید! و جشن را جشن می‌کند.

عصر جمعه خیلی از همین مهمانان با ذوق و شوق و در کسوت و شمایل کسی که قراراست در یک مهمانی شرکت کنند حضور به هم رساندند تا در شانزدهمین جشن خانه‌سینما که چند سالی هم برگزار نشده بود شرکت کنند اما در این مراسم با اتفاقی مواجه شدند که به زعم برگزارکنندگان واجد یک نوآوری و خلاقیت تازه بود.

به جای برگزاری زنده مراسم فیلم مستندی به نمایش گذاشته شد که در بخش‌های مختلف دو نفر از هنرمندان به خانه یا محل کار افراد برگزیده می‌رفتند تا در یک غافلگیری، جایزه آنها را تقدیم کنند. گرچه فیلم از حیث دراماتیک و ساختار مستندگونه واجد ایده‌های جذابی هم بود اما تکرار این غافلگیری و طولانی بودن آن به مدت دو ساعت خسته‌کننده و ملال‌انگیز بود.

بی شک حضار خود را برای دیدن یک جشن زنده آماده کرده بودند نه این‌که بیایند در یک فضای سرد و یخ زده و تاریک به تماشای یک مستند بنشینند! هر چند هم که مستند جذاب باشد اما جای آن و زمان نمایش آن در جشنی که به پاس روز ملی سینما برگزار شده، نیست. دلیل این کار صرفه‌جویی در هزینه‌ها بود ولی ساخت این مستند هم که بی هزینه نبود! تندیس‌ها و جوایز که تهیه شده بود نهایت می‌شد موسیقی را از برنامه حذف کرد یا حتی مجری را هم از بین بازیگران که سابقه اجرا هم دارند انتخاب کرد تا ازاین طریق هزینه اضافه برمتولیان جشن تحمیل نشود.

بدیهی است که نیت برگزارکنندگان خیر و منطقی بود اما شیوه اجرای آن غیرمنطقی. برگزاری جشن سینما هم باید مثل خود سینما و ماهیتش بر مبنای فرم و زیبایی‌شناسی آن باشد. تلاش متولیان جشن در ساخت این مستند شایسته قدردانی است اما جشن به جوشش نیاز دارد نه فقط کوشش!

سیدرضا صائمی / جام‌جم