قاب کودکی
میان ترکهای دیوار کاهگلی، زیر خشخش برگهای خشک، پنجرهای است چوبی، با کودکی ایستاده میان قاب نقلی پنجره. دستش زیر چانه است، شبیه ژستی که آدم بزرگها مقابل دوربین میگیرند. او هم ژست گرفته انگار، ولی آن لبخند روییده بر لب، ژست نیست، ادا نیست، دور از اطوار است.
لبخند بیغل و غش کودکان را میشود باور کرد، حتی اگر مقابل لنز دوربین عکاس به لب آمده باشد. کودک باور کردنی است، دنیای کودکی واقعی است و شیشه خرده در کارش نیست. عالم کودکان پر از رنگ و جلاست، پر از رویاهای دلپذیر. حیف است این دنیا خراب شود، تلخ شود، بسوزد. حیف است دنیای دوستداشتنی کودکان، نیمهکاره تمام شود و آنها بمانند با آرزوهای برباد رفته و یک دنیا حسرت بزرگسالی و نگاه به عقب.
این لبخند جذاب، این سرمستی کودکی سرمایهای است برای خانواده.
گفت و گو
