چرا دیگر اثری شبیه فرندز ساخته نمی‌شود؟

 

 

اصلی‌ترین دلیل موفقیت سریال فرندز را می‌توان در جایگاه تلویزیون در دهه نود میلادی جست‌و‌جو کرد، در آن زمان یک اثر تلویزیونی مجبور نبود تا با انبوهی از محتوا و گشت و گذار در دنیای بی‌انت‌های فضای مجازی رقابت کند. در حالی که سیتکام‌های نسل زد با چنین رقیب سرسختی باید رقابت کنند؛ طبق گزارش‌های منتشر شده ۴۳ درصد از نسل زد (متولدین ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲) یوتیوب یا شبکه‌های اجتماعی مبتنی بر ویدیو را به استریم‌های پولی (۳۷ درصد) یا تلویزیون سنتی (۱۲ درصد) ترجیح می‌دهند.

 

 

علاوه بر این سیتکام‌های سنتی که از تلویزیون‌های کابلی پخش می‌شدند همیشه بیش از ۲۰ قسمت در هر فصل داشتند (که دلیل آن به سودآوری پخش مجدد آن بر می‌گشت بود). در حالی که سیتکام‌های مدرن در هر فصل چیزی بین هشت تا ده قسمت دارند و این یعنی مخاطب زمانی خیلی کمی برای زیست در کنار کاراکتر‌هایی دارد که آنها را از قاب نمایشگر خود - فارغ از اینکه موبایل باشد یا تلویزیون – می‌بیند و نتیجه این زمان کم آن است که مخاطب نمی‌تواند یک ارتباط عاطفی (همذات پنداری) قوی با کاراکتر‌ها برقرار کند.

 

 

دیگر دلیلی که دیگر سریال در حد اندازه فرندز نمی‌بینیم به پشت صحنه تولید این آثار به خصوص تیم نویسندگی آنان بر می‌گردد. مثلا وقتی سریال فرندز را به عنوان یک نمونه موفق بررسی کنیم مشخص می‌شود که تیم نویسندگان آن در اوسط دهه سی سالگی بودند و با کاراکتر‌هایی که ساخته بودند از یک نسل بودند تا جایی که گاهی تجربه‌های شخصی خود از دانشگاه و زندگی در شهر نیویورک را وارد سریال کرده بودند. ولی نویسندگان سیتکام‌های مدرن یک فاصله نسلی با مخاطبان خود دارند که باعث می‌شود مخاطب نسل زد نتواند با آنها ارتباط برقرار کند. به عبارت دیگر کسانی که نویسندگی این آثار را بر عهده دارند از نسل هزاره یعنی متولدین ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۰ هستند در حالی که مخاطبان از نسل زد هستند که در بازه زمانی ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲ متولد شده‌اند.

 

 

هدفی که پشت ساخت کمدی‌های سیتکام وجود دارد معمولا معمولا خیلی ساده است، یافتن آرامش وقتی نشستی و تلویزیون می‌بینی یا به قول فرنگی‌ها چیل کردن! که فرندز توانست در این نقش عالی عمل کند. اما چیزی که دشوار شده است همین یافتن آرامش در میان نسل زد است که فرقی نداردزاده کجا باشند. دکتر یالدا تی. اولز، مدیر مرکز پژوهشگران و داستان‌گویان در UCLA، می‌گوید: «این نسل از یک پاندمی، کمبود‌های اقتصادی و یک محیط سیاسی ستیزه‌جو و بی‌اعتماد عبور کرده است.»

 

 

به عنوان مثال نسل زد در کشور آمریکا بالاترین نرخ بیکاری دارد و فرصت‌های شغلی سطح مبتدی (افرادی که در بازار کار تازه وارد هستند) در حال محدود شدن هستند. از طرف دیگر هوش مصنوعی هم در حال کم کردن نیاز کارفرما به نیروی کار است و این موقعیت را با شخصیت‌های سریال فرندز مقایسه کنید که در میان خوش‌بینیِ دوران رونق تکنولوژی وارد بازار کار شدند و در نظرسنجی‌ها به عنوان افرادی «به‌شدت خوش‌بین» شناخته می‌شدند.