والیبال؛ یک تیم واقعی

ولاسکو اگر برود خیالی نیست، چون تیم ملی والیبال ما راهش را پیدا کرده است؛ همان طور که وقتی شهرام محمودی و فرهاد ظریف مصدوم می‌شوند، هستند شایستگانی چون امیر غفور یا عبدالرضا علیزاده که جایشان را پر کنند؛ همچنان که مجتبی میرزاجانپور بخوبی جای کاپیتان نادی باتجربه را پر کرده است. شاید ستارگانی چون سعید معروف و محمد موسوی از این قاعده مستثنا باشند که این مهم در عالم ورزش نه غیرطبیعی است و نه ایرادی به آن وارد است. به هر حال قرار نیست همه ستاره شوند، اما می‌شود همه را منسجم و یکدست کرد. صرف‌نظر از این‌که تیم ملی والیبال کشورمان امروز در مصاف با آمریکای قهرمان لیگ جهانی چه نتیجه‌ای بگیرد و در نهایت در رقابت‌های قهرمانی جهان ـ لهستان چندم شود، بجرات می‌توان لقب بهترین تیم تاریخ رشته‌های گروهی ایران را به این تیم تقدیم کرد؛ تیمی که در سطح دنیا سری بین سرها درآورده است و با وجود این‌که قبل از هر تورنمنت معتبری گاهی با نگاهی تردیدآمیز نتایجش را پیش‌بینی می‌کنیم، اما تورنمنت پشت تورنمنت می‌رسد و والیبال بخوبی و تا سرحد توان خود مبارزه کرده و نگاه‌ها را جلب می‌کند، چون راهش را پیدا کرده است.

بازی با ایتالیای صاحب‌نام یکی از همان بازی‌هایی بود که با توجه به قدرت‌نمایی لاجوردی‌پوشان در مرحله نهایی لیگ جهانی، کمتر کسی تصور می‌کرد که تیم کشورمان با توجه به بروز برخی مسائل حاشیه‌ای در اردوی خارج از کشور، بتواند مقابل لاجوردی‌پوشان عرض اندام کند، اما این اتفاق بخوبی افتاد و شاگردان کواچ نشان دادند اگر در ادامه این رقابت‌ها، گرفتار مسائلی چون افت بدنی ناشی از چند ماه حضور در مسابقات سنگین نشوند، می‌توانند باز هم حرف‌های زیادی برای گفتن داشته باشند و در این کارزاری که صدالبته معتبرتر از لیگ جهانی است، بازهم افتخارآفرین ظاهر شوند.

مهیار آذر / جام‌جم