این مکالمه حق شما نیست

اصلا مهم نیست چند دقیقه است که گوشی را به گوش‌تان چسبانده‌اید و با این کار چه صدمات جسمی را متوجه مغز و گوش خود می‌کنید. باز هم مهم نیست سر ماه پول تلفن‌تان سر به فلک بکشد، اما حواس‌تان هست اینقدر محو مکالمه شده‌اید که از دور و برتان غافل هستید.

هیچ می‌دانید کجا هستید؟ اینجا نه اتاق شخصی شماست و نه چاردیواری خانه. اینجا یک مکان عمومی است که همه به اندازه شما در استفاده از آن سهم دارند در حالی که شما با بی‌تفاوتی حق دیگران را ضایع کرده‌اید.

برای دیگران اهمیتی ندارد که آن طرف خط رئیس‌تان است که اصلا هم وقت و بی‌وقت سرش نمی‌شود و باید حتما همان‌جا درباره فلان پرونده گزارش کاملی ارائه دهید. آنها حتی علاقه‌ای ندارند که از مراسم مهمانی فلان دوست مشترک‌تان که شما با جزئیات کامل مشغول تعریف‌کردن آن برای آن طرف خط هستید، بشنوند و...

شاید شنیدن این مکالمات حس کنجکاوی بعضی‌ها را ارضا کند، اما خیلی‌ها آنقدر در مسائل و مشکلات زندگی خود غرق هستند که ترجیح می‌دهند در تاکسی فقط به مسیری که در پیش دارند، فکر کنند و حوصله شنیدن مشکلات و حرف‌های دیگران را ندارند. از همه اینها مهم‌تر حق برخورداری برابر همه از فضا و مکانی است که در آن به سر می‌برند.

این روزها از این صحنه‌ها در تاکسی، اتوبوس، مترو، صف بانک و ادارات کم نمی‌بینیم. به نظر می‌رسد افرادی که عادت صحبت‌کردن با تلفن‌همراه در اماکن عمومی را دارند در وهله اول ضمن این‌که وجهه خوشایندی از خود در مقابل دیگر شهروندان به نمایش نمی‌گذارند به طور علنی حقوق شهروندان را نقض می‌کنند.

اگر شما هم جزو این افراد هستید بد نیست از این پس خودتان را بیشتر به رعایت بایدها و نبایدهای شهروندی در اماکن عمومی مقید کنید.