شبی که برزیل اشک ریخت

شکست دهشتناک 7 بر یک برزیل مقابل آلمان در بازی نیمه‌نهایی جام‌جهانی، به عنوان بدترین شکست یک تیم میزبان در طول تاریخ بازی‌های جام‌جهانی ثبت شد. این وحشتناک‌ترین شکست برزیل در طول تاریخ طلایی فوتبالش بود. حتی وحشتناک‌تر از شکست تلخش مقابل اروگوئه در سال 1920، وقتی که دروازه‌اش شش بار گشوده شد. این اوج بی‌رحمی بود. گویی فوتبال حتی به این که این تیم که این چنین در مقابل ساق‌های آلمانی‌ها خرد می‌شود برزیلی با پنج قهرمانی جهان است، نیز رحم نکرد.

این بازی برای اشتباهات دیگری هم به خاطر سپرده خواهد شد؛ این نخستین شکست مربی لوئیز فلیپ اسکولاری در جام جهانی در خانه بود و این نخستین بار بود که سلکائو دروازه‌اش 7 بار، 7 بار ناامیدکننده در مسابقه‌ای جهانی باز شد.

از دست دادن نیمار به دلیل مجروح بودن و سیلوا، کاپیتان درخشان تیم، فجایعی بود که همیشه انتظار می‌رود برای میزبان مسابقات اتفاق بیفتد، اما حمایت بی‌دریغ در استادیوم مینیارئو در شهر بلوهوریزنته ملتی تمام‌عیار را نشان داد که یکصدا امید را فریاد می‌زدند. این در حالی بود که در صحبت‌های پیش از مسابقه همه بر این باور بودند که نبودن نیمار چقدر توان گلزنی برزیل را پایین می‌آورد و برزیل چقدر به سیلوا نیازمند است.

سوت شروع بازی از سوی جمعیتی در حال انفجار دمیده شد. برزیل بازی را محشر شروع کرد، اما حکمفرمایی نخستین آنها بر توپ با تصاحب دقیقه 11 مولر بر توپ به پایانی تلخ انجامید. این ابتدای پایان برزیل بود.

لوئیز که جانشین سیلوا بود، خلاصه همه آن چیزی بود که برای برزیل به پایانی چنین تلخ بدل شد. لوئیز تنها از طرفداران معذرت‌خواهی کرد و گفت: ما می‌خواستیم مردم را خوشحال کنیم، اما افسوس که نتوانستیم. از همه برزیلی‌ها عذرخواهی می‌کنم. این روز روزی بسیار غم‌انگیز بود.

آخرین باری که برزیلی‌ها میزبان جام جهانی بودند، شکستی یک بر 2 مقابل اروگوئه در ریودوژانیرو در استادیوم ماراکانا، آنها را از فینال و کسب عنوان فینالیست دور کرد. مسابقه‌ای که بعدها تراژدی ملی لقب گرفت، اما آیا شکست روز سه‌شنبه، یک تراژدی واقعی نبود؟ شکستی که در شهری با نام ساحل زیبا اتفاق افتاد، روزی را برای برزیلی‌ها رقم زد که چشم بر زیبایی‌های این ساحل زیبا ببندند؛ روزی که برزیل به پایان خود در جام‌جهانی 2014 رسید.