مدعیانی که زود رفتند

دیگر وجه تمایز جام بیستم پرگل بودن بازی‌های آن است؛ هلند پنج گل به اسپانیا و فرانسه پنج گل به سوئیس می‌زند، کامرون 8 گل از کرواسی و برزیل می‌خورد و آلمان هم با چهار گل پرتغال را در هم می‌کوبد. به این بردهای چهار گله باید پیروزی الجزایر مقابل کره‌جنوبی و کلمبیا مقابل ژاپن را هم اضافه کرد، برای لذت بردن از تورنمنتی که هر چهار سال یک بار برگزار می‌شود این بازی‌های پرگل هم کافی نیست.

همه ما جام‌های جهانی را با دیدارهای بزرگ آن به یاد می‌آوریم. برزیل ـ فرانسه و آرژانتین ـ انگلیس در یک‌چهارم نهایی جام 86، آلمان ـ هلند و برزیل ـ آرژانتین در یک‌هشتم نهایی جام 90، ایتالیا ـ اسپانیا و برزیل ـ هلند در یک‌چهارم نهایی جام 94، آرژانتین ـ انگلیس، آرژانتین ـ هلند و ایتالیا ـ فرانسه در یک‌هشتم نهایی و یک‌چهارم نهایی جام 98، برزیل ـ انگلیس در یک‌چهارم نهایی جام 2002، آلمان ـ آرژانتین و برزیل ـ فرانسه در یک‌چهارم نهایی جام 2006 و برزیل ـ هلند و آلمان ـ آرژانتین در یک‌چهارم نهایی جام 2010.

جام بیستم اما خیلی زود از نام‌های بزرگ خالی شد. اسپانیا و انگلیس در همان دو بازی اول با جام وداع کردند. ایتالیا هم خیلی زود به خانه برگشت و امشب هم نوبت پرتغال است که جام‌جهانی را زودتر از آنچه فکرش را می‌کرد ترک کند. گرچه برای ما ایرانی‌ها بازی‌های خوب تیم ملی، بهترین خاطره از جام‌جهانی برزیل است، اما این جام می‌توانست با تقابل‌هایی مثل ایتالیا ـ هلند، آرژانتین ـ پرتغال، برزیل ـ اسپانیا و حتی برزیل ـ انگلیس خاطرات بیشتری در ذهن ما حکاکی کند. اما افسوس.

رضا پورعالی ‌/‌ گروه ورزش