ما چگونه ما شدیم

تیمی که تا قبل از جام جهانی موضوع لطیفه‌هایی بود که بی‌شک هدف پنهانشان کم کردن بار روانی شکست‌های سنگین در جام جهانی بود، حالا به گونه‌ای بازی می‌کند که احساس غرور را در میان میلیون‌ها ایرانی زنده کرده است. تیمی که حتی برای شکستش هم مردم در خیابان‌ها جمع می‌شوند، تیمی که مفسران ورزشی تلویزیون آلمان درباره او می‌گویند؛ این تیم گل خورد، اما شکست نخورد! بازنده سرفراز! براستی چه اتفاقی افتاده؟ قرار بود کیسه گل آرژانتین شویم، اما حالا سرفرازانه چشم به بازی با بوسنی دوخته و امید زیادی به صعود داریم.

آیا این به دلیل نام‌های بزرگی است که در تیم ملی ایران بازی می‌کنند؟ آیا این ستارگان ما هستند که ورق را برگردانده‌اند؟ کاملا برعکس! به نظر می‌رسد این رها شدن از سلطه نام‌های بزرگ است که فوتبال ایران را به مرتبه بالاتر ارتقا داده است.

واقعیت این است که در دو دهه گذشته تیم ملی فوتبال ایران همواره زیر سلطه نام‌های بزرگ بوده است. اواسط دهه 70 این نام‌ها علی دایی، کریم باقری و خداداد عزیزی بودند. در این سال‌ها به نوعی تیم ملی ایران به دو گروه تقسیم شده بود؛ یک طرف این سه نفر و یک طرف تمامی بازیکنان دیگر. انگار تاکتیک تیم فقط می‌توانست این باشد که هر طور شده توپ را به این سه نفر برساند. بعد نوبت مهدی مهدوی‌کیا رسید و پس از آن علی کریمی. اتکای بیش از حد تیم ملی به بازی این ستارگان سبب شده بود تیم ملی ایران هیچ وقت به معنای واقعی آن تبدیل به یک تیم نشود؛ تیمی که تماما در خدمت تاکتیک‌های سرمربی آن قرار دارد، اما امروز به نظر می‌رسد که تیم ایران از سلطه نام‌های بزرگ رها شده، گذشته از تراز بالای تکنیکی بسیاری از بازیکنان، هیچ بازیکنی در این تیم با فاصله زیاد از دیگر بازیکنان وجود ندارد. این واقعیت گذشته از فواید تاکتیکی به لحاظ روانی نیز به تیم کمک کرده و سبب اتحاد و انسجام هر چه بیشتر آن شده است. فواید تاکتیکی و انسجام روانی حاصل از فقدان نام‌های بزرگ باعث شده تیم ملی ایران برای اولین بار به تیمی تبدیل شود که 90 دقیقه به تاکتیک مربی خود اعتماد کرده و خود را کاملا در خدمت آن قرار می‌دهد.

فریدون تیموری / جام جم