سفر، یک سبک زندگی

سفر در حقیقت دریچه‌ای است به سوی رویکرد دوم؛ کسانی که زیاد سفر می‌کنند تنوع فرهنگ‌ها را می‌پذیرند، به تمایزهای فرهنگ‌های مختلف احترام می‌گذارند و تلاش می‌کنند با دیگر افراد نکات مشترک پیدا کنند. یکی از رویکردهای مهمی که دنیا هم‌اکنون به آن رسیده همین است؛ ترویج صلح و انسانیت از طریق سفر.

هنگامی که سفر می‌کنیم، دیدن این تفاوت‌ها برای ما تبدیل به یک جاذبه می‌شود. این امر حتی در ارتباط با سفرهای داخلی نیز مصداق دارد. افراد زیادی از هموطنان ما هستند که در برنامه‌ریزی زمانی‌شان کوچ عشایر را در برنامه خود قرار می‌دهند. جنس تجربه کردن فرهنگ‌های مختلف به یکی از مهم‌ترین شاخه‌های سفر تبدیل شده است. به عنوان مثال شهرنشین‌ها دوست دارند با سفر ذات زندگی ساده روستاییان و عشایر را درک کنند و این امر جز تجربه کردن و زندگی با آنها میسر نیست.

این امر هنگامی که نگاه بین‌المللی داشته باشیم، ابعاد گسترده‌تری پیدا می‌کند. با سفر می‌آموزیم چگونه فرهنگ‌های مختلف، خودشان را با شرایط اقلیمی‌ منطبق می‌کنند؟ چگونه سنت‌های غذایی افراد مختلف منطبق با شرایط زندگی افراد شکل می‌گیرد؟ چگونه افراد متناسب با زیست‌بوم‌شان، شغل و اقتصاد معیشت خود را سامان می‌دهند؟ و... .

اینها همه نکات مهمی است که جز با سفر به دست نمی‌آید. افراد با سفر، شانه به شانه یکدیگر قرار می‌گیرند و برخلاف دیگر مواقع با وجه انسانی یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند و آرام‌آرام هنگامی که کمیت سفرها افزایش پیدا می‌کند، روحیه انطباق با فرهنگ‌های مختلف نیز در وجودمان تقویت می‌شود.

این به آن معنا نیست که شبیه یکدیگر شویم، بلکه می‌آموزیم چگونه به تفاوت‌هایمان احترام بگذاریم و یاد می‌گیریم با توجه به اشتراک‌هایمان زندگی کنیم؛ چــــــراکه اصرار ورزیدن بر تمایزها کمتر می‌تواند نقطه اشتراک ایجاد کند، در صورتی ‌که دنیای امروز دنیایی است که افراد با کمترین اشتراک نیز تلاش می‌کنند بر نقاط مشترک‌شان تاکید بورزند و آن را تقویت کنند.

سفر در این شرایط فقط یک وسیله برای تحقق این هدف نیست، بلکه برای بسیاری از افراد یک هدف است، یک سبک زندگی؛ سبکی که برای آنها آشنایی بیشتر به ارمغان می‌آورد و به آنها کمک می‌کند تمایزها و اشتراک‌های جوامع مختلف را درک و تجربه کنند که چگونه می‌توانند حوزه اشتراک‌ها را گسترش دهند.