مردم شوش اسیرم کردند

معمولا آداب و رسوم یک شهر را با صورت‌های کلیشه‌ای بیان می‌کنند. ولی من می‌خواهم به شکلی متفاوت، از آیین فتوت و جوانمردی مرسوم میان تهرانی‌های قدیم برایتان بگویم. فتیان به کسانی گفته می‌شود که ویژگی بارز آنها دستگیری از آدم‌های نیازمند است. چنین رفتاری را بیش از هر جا، بارها و بارها در میان مردمانی دیده‌ام که نه ستاره بوده‌اند و نه بازیگر، نه مشهور بودند و نه اهل شهرت. آدم‌هایی که اگر خدا می‌خواست به کسانی رحم کند، به واسطه بودن آنها بود. مثل آسید مهدی قوام که ماجراهای درس‌آموز فراوانی از ایشان باقی مانده است.

ویژگی بارز چنین افرادی چشم‌پوشی از خطای مردم و جوانمردی بوده است و امروز من نمی‌دانم چرا آدم‌ها به دنبال بهانه‌های مختلف برای خراب کردن یکدیگر هستند.

از تهران که بگذریم، باید بگویم من به دلیل شغلم به بسیاری از شهرهای ایران سفر کرده‌ام. و پیش از همه، می‌خواهم از خوزستان یاد کنم که تصور مردم، نه‌تنها جایی گرم و خشک و غیرقابل سفر نیست، بلکه بسیار باصفاست.

حتما به دیدن شوش و اهواز و آبادان بروید. من در هر یک از آنها تقریبا به طور مستمر یک‌ماه زندگی کرده‌ام، بنابراین پیشنهادی تجربه‌شده را برایتان می‌گویم. محبت و گرمای مردم شوش و البته حال خوبشان، همگی موجب شد احساس غربت نکنم. حتی اسیر آن همه خوبی و محبتشان شدم. همگی اینها جاذبه‌های زیادی دارند که دیدنشان به لحاظ معنوی و توریستی و فرهنگی اتفاق ویژه‌ای برایتان رقم خواهد زد، البته اگر خوب بگردید.

متاسفم که برای بعضی از ما، آنقدر مرغ همسایه غاز است که با اولین بلیت به ملخ آبادی به نام دبی می‌رویم در حالی که مثلا حتی در همین تهران زمین ویژه‌ای است که حتی قدم گذاشتن به آن حال شما را دگرگون می‌کند و آن، جایی جز طالقان نیست. من حدود ده روستای طالقان را دیده‌ام و در آن چیزی جز زیبایی و نوآوری و شگفتی خلقت چیزی کشف نکرده‌ام. نمی‌شود در چنین روستایی سر کرد و جایی برای خلوت کردن و استخوان سبک کردن نیافت. البته سدی در طالقان ساخته‌اند که موجب ایجاد تغییراتی در آنجا شده است. در هر صورت، سد برساخته انسان است، چرا ما از خود طالقان و طبیعت و مسیر زیبایش استفاده نکنیم؟ باور کنید درست از همان جایی که اتوبان را ترک می‌کنید و به سمت طالقان می‌روید، سفرتان آغاز می‌شود. نمی‌دانم چرا معمولا برای رسیدن به مقصد عجله داریم، در حالی که خود مسیر می‌تواند سفری متفاوت را برایمان رقم بزند. باید گاهی قلندارنه به آنچه در مسیر رخ می‌دهد، نگاه کنیم.

درباره ایرانگردی گفتنی‌ها بسیار است؛ از مشهد که اولین و آخرین مقصد ما ایرانیان است و صحبت نکردنم از شمال هم به عمد بود، زیرا که نخستین انتخاب سفری مردمانمان شده در حالی که در طبیعتش بسیار دخل و تصرف کرده‌ایم.

خلاصه آن که به دنبال هتل چند ستاره نباشید. کوله‌بار سفر را بردارید و کم‌هزینه، حتی به قصد لذت بردن از مسیر به راه بیفتید.