خطر بارش باران

«ریسک باران» عنوان مستقلی است که بتازگی در شبکه استیم عرضه شده و اتفاقا بسیار هم مورد استقبال قرار گرفته است. سبک بازی به طور کلی اکشن سکوبازی است، اما المان‌های روگ‌لایک بوفور در آن دیده می‌شود. پیش از پرداختن به هر چیز به این موضوع اشاره شود که این بازی اجازه تجربه چندنفره آفلاین و Co-Op آنلاین را نیز به شما می‌دهد و از این حیث در کنار Spelunky جزو معدود بازی‌های روگ‌لایک به شمار می‌روند که از چنین امکانی برخوردارند. سبک گرافیکی بازی پیکسل آرت بوده و شما همه‌چیز را شبیه عناوین هشت بیتی سگا و میکرو مشاهده می‌کنید. البته از آنجا که در این بازی هدف تمرکز روی عظمت محیط‌هاست، اندازه کاراکتر به نسبت صفحه بسیار کوچک است. بازی به طور کل ده شخصیت دارد که در کلاس‌های متفاوت تعریف شده‌اند. اما 9 تای آنها در ابتدا قفل بوده و فقط با کلاس کماندو می‌توانید بازی را آغاز کنید که اتفاقا بهترین کلاس برای شروع این کار است. ماجرا از این قرار است که سفینه کاراکتر در یک سیاره مرموز سقوط کرده و محموله‌ و تکه‌های آن هر کدام به بخشی از این سیاره پرتاب می‌شود. تنها راه نجات شما از این سیاره، یافتن قطعات لازم و ساختن پرتالی است که شما را به جایی که به آن تعلق دارید بازگرداند و تا آن زمان باید بتوانید زنده بمانید! بخش‌ها و تجهیزاتی که پیدا می‌کنید فقط جنبه ظاهری ندارند، بلکه هریک شامل ویژگی‌های خاصی است که توانایی‌های ویژه‌ای به شخصیت می‌دهد. به عنوان مثال یک بخش ممکن است سرعت شلیک شما را زیاد کند یا بخشی دیگر گلوله‌هایتان را یخی کند. این بخش‌ها جدا از صندوقچه‌ها، معابد و مکان‌های ویژه‌ای که در طول مرحله وجود دارند، با کشتن دشمنان نیز ظاهر می‌شوند.

تنوع آنها و تاثیری که در گیم‌پلی می‌گذارند به قدری زیاد است که می‌توان ادعا کرد هر بار که «ریسک باران» را تجربه کنید، با بخش‌های جدیدی مواجه خواهید شد. البته این تصادفی ظاهرشدن بخش‌ها جدا از خوبی‌های زیادش، مضراتی هم دارد. مثلا ممکن است چند بار پشت سر هم از یک بخش به شما داده شود و در نتیجه هنگام مبارزه با انبوه دشمنان، با رگبار موشک به استقبال آنان بروید و تعادل بازی را به هم بزنید یا مثلا بخش‌های در مکان‌هایی ظاهر شوند که عملا دسترسی به آنها امکان‌پذیر نیست. بازی ده مرحله بزرگ دارد که چیدمان بخش‌ها و ظاهر شدن دشمنان در آنها کاملا اتفاقی است؛ هر چند در صورت شکست‌های پی‌در‌پی که یکی از المان‌های اصلی سبک روگ‌لایک به شمار می‌رود، ممکن است احساس کنید ساختار مراحل چندان هم تصادفی نیستند. برای تردد بین سکوهای بالا و پایین خود می‌توانید از نردبان‌ها یا طناب‌ها استفاده کنید. هر چه مدت بیشتری در هر مرحله زنده بمانید، بازی به مرور سخت‌تر خواهد شد و سرانجام قبل از این‌که پرتال انتهایی مرحله برای رفتن به مرحله بعدی باز شود، با یک زمان‌سنج معکوس مواجه می‌شویم که فقط از ما می‌خواهد «زنده بمانیم». اینجاست که غول‌آخر هر مرحله که از نظر ابعادی بسیار بزرگ‌تر از شخصیت اصلی است، همراه نوچه‌هایش روی سر شما می‌ریزند. فرقی ندارد امکانات و تجهیزات‌تان چقدر مرگبار باشد یا تا چه اندازه در بازی‌های روگ‌لایک متبحر باشد، اگر لحظه‌ای غفلت کنید و بازی را جدی نگیرید، شکست خواهید خورد. مردن در بازی یعنی شروع دوباره، اما نگران بخش‌هایتان نباشید، زیرا تمام آنها ذخیره شده‌اند و باز از ابتدا همراه‌تان خواهند بود. شما حتی می‌توانید در ازای پرداخت مبلغی نه‌چندان زیاد، Droneهایی را به خدمت خود بگیرید تا در نبردها کمک‌تان کنند. این ماشین‌های پرنده بسیار باوفا بوده و هر جا بروید دنبال‌تان می‌آیند و همین مسأله باعث شده بعضا با مشکلاتی مثل گیر‌کردن آنها در نقطه‌ای خاص طرف باشیم.

به مرور و با انجام ماموریت‌های سخت، به شخصیت‌ها یا کلاس‌های دیگر نیز دسترسی پیدا می‌کنید که هر کدام توانایی‌ها و تجهیزات خود را دارند. حتی بخش‌هایی که برای هر شخصیت ظاهر می‌شود، ممکن است با دیگری متفاوت باشد. به عنوان مثال کلاس تک تیرانداز سلاحی قوی و دور برد دارد اما خشابش را خودتان باید دستی پر کنید یا مثلا کلاس مهندس، مین‌ و مسلسل‌های خودکار دارد. فریز شدن و کرش‌کردن، از دیگر ضعف‌هایی است که گریبان بازی را گرفته، هر چند موارد اندکی از آنها دیده شده، اما به هرحال در بازی وجود دارند. به لطف المان‌های فراوان روگ‌لایک تجربه «ریسک باران» تقریبا تکراری نمی‌شود، همیشه بخش‌های جدید برای پیدا‌کردن وجود دارد و تازه بعد از آن می‌توانید سراغ یک شخصیت دیگر بروید. به شما قول می‌دهم اگر جذب بازی شوید، به این سادگی‌ها از آن دل نخواهید کند.

مجید رحمانی