سفر با عصای سفید

نابینایان و کم‌بینایان نیز بخشی از جامعه ما هستند. افرادی که همچون سایرین به سفر و تفریح نیاز دارند، اما پرسش این است که چند درصد از اماکن تفریحی، مراکز اقامتی و سایت‌های گردشگری طبیعی و تاریخی کشور ما برای این بخش از جامعه مناسب‌سازی شده ‌است.

شاید برخی در مقابل این پرسش عدم توسعه‌یافتگی و فرسوده بودن تقریبا بیشتر بخش‌های صنعت گردشگری و هتلداری کشور را مهم‌ترین دلیل این بی‌توجهی به بخشی از افراد جامعه قلمداد کنند، اما این مساله نمی‌تواند دلیل مناسبی برای کمبودها و مشکلات نابینایان در استفاده از تسهیلات سفر و گردشگری باشد.

در حال حاضر تلاش‌هایی در جهت توسعه صنعت گردشگری در کشور، در قالب طرح‌های توسعه اماکن تفریحی، مراکز اقامتی، رستوران‌ها و... در حال مطالعه، برنامه‌ریزی و وارد شدن به مرحله اجراست، اما در همه این طرح‌ها و پروژه‌های تحقیقاتی که اغلب هزینه‌های گزافی بابتشان پرداخت شده، چقدر به نابینایان و مناسب‌سازی برای آسایش آنها توجه شده است.

در طول پنج سال گذشته هتل‌ها و مراکز اقامتی قابل توجهی در کشور ساخته شده است؛ چرا نباید دستورالعمل و قانون مدونی وجود داشته باشد که پیش از ساخت این مراکز به سرمایه‌گذاران و متولیان آنها ارائه شود که طی آن تمام مراکز اقامتی و سایر اماکن گردشگری و تفریحی تازه‌ساخت جهت رفاه حال نابینایان مناسب‌سازی شده و حداقل کمی از بار مشکلات این افراد در طول سفر بکاهد؟

امروز روز جهانی عصای سفید است؛ بد نیست مسئولان، متولیان و پژوهشگران حوزه گردشگری به جای شعارهای همیشگی « گردشگری برای همه» ، برای آن که سفر و تفریح همگانی شده و تمام اقشار جامعه از آن بهره ببرند، با بهره‌گیری از دانش و تلاش، به تحقق شعارهای خود کمک کنند.

آیسا اسدی