تنهایشان نگذاریم

البته نحوه برخورد افراد مختلف با یکدیگر هم یکسان نیست و هرکس شیوه خاص خودش را دارد، ‌ولی آنچه مسلم است این‌که بروز چنین اختلالاتی می‌تواند زندگی فرد و حتی اطرافیانش را دستخوش تغییر کند. رفتارهای این بیماران ممکن است پیش‌بینی نشده و غیرقابل توضیح باشد یا این‌که کارهایی را انجام دهند که قبلا هیچ‌گاه از آنها سر نزده است. این برخوردها می‌تواند عاملی باشد برای افزایش میزان استرس شما و به همین دلیل باید آن را جدی بگیرید.

ابتدا ممکن است تصور کنید زندگی همراه با چنین فردی غیرممکن و غیرقابل تحمل است. شاید از گریه‌های همیشگی‌اش خسته شوید، از خستگی‌های شبانه‌روزی او فرار کنید یا دلیل بی‌انگیزگی‌اش را ندانید،‌ ولی متخصصان باور دارند، آرام و آهسته می‌توانید به این بیماران کمک کنید تا با شرایط کنار بیایند و بیماری را درمان کنند.

قبل از هر چیزی ‌به یاد داشته باشید شما به عنوان یکی از اعضای خانواده، نمی‌توانید مشکل او را درمان کنید و حتما باید بموقع از کمک متخصصان بهره بگیرید. در ضمن یادتان باشد هیچ‌کس مقصر نیست و نباید بیمار یا شخص دیگری را به دلیل بروز این اختلال متهم کنید. مسلما بیماری‌های روانپزشکی نه‌تنها خود فرد را درگیر می‌کند که حتی تمام اعضای خانواده، دوستان و آشنایانی را که نگران سلامت او هستند نیز تحت تاثیر قرار خواهد داد. پس یادتان باشد اگر از این وضع خسته و عصبانی شدید، ‌این خشم و خستگی را به فرد بیمار منتقل نکنید. همچنین با توجه به این‌که معمولا بیماران، حاضر به پذیرش مشکل‌شان نیستند، نباید خیلی با آنها بحث و مشاجره کنید، چون پذیرش بیماری در روند درمان موثر خواهد بود، ولی ضروری نیست. با وجود سعی و تلاش شما ممکن است بیماری بدتر شود یا برعکس، وضعی بهتر پیدا کند؛ بنابراین به خاطر بسپارید که شاید روند پیشرفت بیماری یا بهبود آن خیلی در کنترل شما نباشد.

مهم‌ترین موضوع برای درمان این اختلالات و کنترل علائم، مراجعه به متخصصان و کمک گرفتن از آنهاست. البته پس از مراجعه هم باید به توصیه‌های پزشک بدرستی عمل کنید و در صورت تجویز دارو نیز به گفته‌های او دقت کنید تا بهترین نتیجه را به دست آورید.