با احتیاط با هم بجنگید

در دسته دوم آسیب‌دیدگی‌ها پارگی تاندون‌ها، رباط‌ها، کشیدگی عضلات و ماهیچه‌ها، هماتوم دور چشم و شکستگی‌های مختصر جای می‌گیرند. دسته سوم دربرگیرنده شکستگی‌های وخیم‌تر است و بالاخره در دسته چهارم پارگی ریه و ضربه مغزی، فلج شدن بدن، قطع نخاع شدن و پارگی روده‌ها و کلا احشاء قرار دارند که از دیگر عوارض جبران‌ناپذیری هستند که گاهی اوقات در ورزش‌های رزمی به‌وجود می‌آیند.

بیشترین خطر متوجه بوکسورهاست، بوکس ورزشی است که بیش از هر رشته رزمی دیگری مرگ را به خود دیده است. مرگ بوکسور چینی یا آن بوکسور اندونزیایی آن هم در رینگ بوکس هنوز فراموش نشده است. در جریان یک رکوردزنی وحشتناک در سال 1984 در آمریکا یک بوکسور آمریکایی که می‌خواست هر طور شده مسابقه بیش از حد طولانی شده خود را با یک بوکسور دیگر آمریکایی به پایان ببرد جان خود را از دست داد. علت مرگ همه این بوکسورها فقط یک چیز است: مرگ مغزی. در تکواندو تا به حال در ایران فقط یک مورد منجر به فوت گزارش شده که مربوط به سال 89 است.

دختر تکواندوکار دوازده ساله‌ای در باشگاه مشغول تمرین با یک تکواندوکار بیست ساله بوده که به دلیل برخورد پای حریف به قفسه سینه‌اش جان خود را از دست می‌دهد. علاوه بر این‌ که سنگینی ضربه پای وارد شده به قفسه سینه دختر دوازده ساله بسیار زیاد بوده باید به این نکته توجه داشت که او با 12 سال سن در برابر حریفی قرار گرفت که هشت سال از خودش بزرگ‌تر بود. موارد منجر به فوتی هم در ووشو و کاراته گزارش شده که به نظر می‌آید این فجایع به دلیل استفاده از مواد نیروزا باشد نه آسیب‌دیدگی. البته ضریب آسیب‌دیدگی در هر کدام از ورزش‌های رزمی متفاوت است. کاراته و تکواندو به یک میزان مصدوم تولید می‌کنند، در اولی اکثر مصدومیت‌ها به دلیل ضربه مشت حریف به‌وجود می‌آید و در دومی به دلیل دریافت ضربات سنگین پا. در بوکس هم که اگر خطر مرگ مغزی را که به‌ندرت اتفاق می‌افتد نادیده بگیریم به له‌شدگی عضلات صورت و شکستگی فک و دندان و خونریزی‌های خفیف داخلی می‌رسیم.

با وجود همه آسیب‌های وحشتناکی که در ورزش‌های رزمی وجود دارد ضریب آسیب‌دیدگی در این ورزش‌ها بر طبق آخرین برآوردها 17 در 100 هزار است. آشنا نبودن به فنون ورزش‌های رزمی، گرم نکردن بدن و حملات بی‌محابا و غیرمنطقی اصلی‌ترین دلیل آسیب‌دیدگی در ورزش‌های رزمی است. بیشترین میزان آسیب‌دیدگی‌ها در ناحیه پا و اندام فوقانی است چرا که رزمی‌کاران بیشتر با پاهای خود مبارزه می‌کنند. از سویی گزارش‌ها و بررسی‌ها حاکی از آن است که 60 درصد از آسیب‌های مرتبط با ورزش‌های رزمی هنگام تورنمنت‌های ورزشی و 40 درصد آنها در زمان‌های غیر از تورنمنت رخ می‌دهد.