آرامش؛ نیاز رسانه ملی

آنچه مسلم است، صداوسیما به عنوان چشم و گوش مردم و نظام حاکمیتی کشور، تنها به آن چیزی می‌اندیشد که مصلحت مردم و نظام مردمی است و برنامه‌سازان صداوسیما، تلاش گسترده خود را برای آگاهی‌رسانی و حضور مثبت در این مقطع حساس، این بار با جدیت بیشتری آغاز کرده‌اند. وقتی به تنوع و تعدد برنامه‌هایی که درخصوص انتخابات تولید شده یا قرار است بشود دقت کنیم، به این نکته مهم می‌رسیم که متولیان برنامه‌سازی درخصوص انتخابات، نه‌تنها باری به هر جهت با این قضیه برخورد نکرده‌‌اند که تلاش‌های تازه و خلاقانه‌ای در این زمینه داشته‌اند.

در این شرایط، برخی کارشناسان نیز قبل از این که برنامه‌های انتخاباتی صداوسیما آغاز شود، نظراتی درخصوص بایدها و نبایدهای این نوع برنامه‌ها ارائه کرده‌اند که باید گفت برخی از این نظرات پیش از موعد، جز این که از اغراض سیاسی برگرفته شده باشد، نشان دیگری ندارد. هیچ‌کس مخالف وجود فضای اظهارنظر در این زمینه نیست، اما وقتی به حجم و سوگیری برخی از این سخنان در فضای مجازی و مکتوب، نگاه می‌کنیم. جز فضاسازی جهت بهره‌گیری سیاسی (در صورت شکست نامزد متبوع یک گروه) نمی‌توانیم حدس دیگری بزنیم. این نقدها و نوشته‌ها اگر از ذهنیتی مبتنی بر دلسوزی و ارائه راهکار ناشی نشده باشند، نمی‌توانند جز غرض‌ورزی، رنگ و آهنگ دیگری به خود بگیرند، هرچند رسانه سعی بر القای بی‌طرفی و زدودن این رنگ داشته باشد.

برخی رسانه‌ها که دائم بر «اصل بی‌طرفی» در برنامه‌سازی و مناظره‌های انتخاباتی تأکید می‌کنند، باید ببینند در رفتار و کار رسانه‌ای، اصولا با اصل بی‌طرفی و اخلاق‌رسانه‌ای آشنا هستند و اگر نیستند، چگونه خود را محق می‌دانند که درباره رسانه‌ای که متعلق به مردم است، این گونه به قضاوت و پیشداوری بنشینند؟

شاید بهتر باشد منتقدانی که این روزها بر قطار سریع التهاب‌آفرینی سوار شده‌اند، به این واقعیت بیشتر توجه کنند که رسانه ملی برای ایجاد بهترین فضای جلب مشارکت مردم در انتخابات و انجام وظیفه آگاهی‌بخشی خود در این مقطع حساس، نیازمند آرامش است و آنچه در جهت تخریب این رسانه و شکستن فضای مبتنی بر تعقل و آرامش باشد، در نهایت به نفع مردم نخواهد بود.

علی افشار