اما و اگرهای بی فایده

رویانیان از گل‌محمدی حمایت می‌کند و یحیی هم با دفاع از عملکرد تیمش، هواداران را بی‌انصاف خطاب می‌کند. این اوضاع و احوال امروز پرسپولیس است؛ اوضاعی که شاید خیلی هم پایدار نماند اما به هر حال جز آزردگی خاطر، چیزی برای هواداران پرشور این تیم نخواهد داشت.

گل‌محمدی و رویانیان هر دو از توپی صحبت می‌کنند که به تیر دروازه سپاهان خورد یا پنالتی‌هایی که به بیرون رفت. اما فوتبال با همین اما و اگرهایش زنده است. اگر آن توپ گل می‌شد، اگر این تیم گل نمی‌شد. اینها حرف‌هایی نیست که از ناراحتی هوادار بکاهد. آنها یک فصل تمام را با وعده وعیدهای رویانیان سر کردند تا دست آخر دلخوش به بردن یک جام باشند. گل‌محمدی هم که آمد با همین شعار آمد؛ این‌که حداقل جام حذفی را ببرند یا آسیایی شوند.

اتفاقا خود یحیی در صحبت‌های اخیرش عنوان کرد خیلی از بازی‌های لیگ را به‌دلیل جام حذفی از دست دادیم. خب در این شرایط چطور شکست در فینال جام حذفی، ناکامی محسوب نمی‌شود. آیا حالا که به وعده‌ها عمل نشده باید هواداران را به‌دلیل ابراز ناراحتی‌اش و پیشکسوتان را به دلیل انتقادهایشان، بی‌انصاف قلمداد کرد؟ بی‌انصافی این است یا آن‌که تیمی را با قرارداد‌های میلیاردی ببندیم ولی دست آخر جایی در میان پنج تیم بالای جدول نداشته باشیم؟ بی‌انصافی این است یا آن‌که نزدیک به‌یکصدهزار هوادار را همراه خود داشته باشیم اما دست آخر فقط اشک و آه و افسوس برای آنها باقی بگذاریم؟

آقای گل‌محمدی! شما که برای فصل آینده به پرسپولیس برنامه داده‌اید باید کمی هم مسئولیت‌پذیری‌تان را بالا ببرید. این‌که الان و پس از شکست در فینال جام حذفی بگویید پرسپولیس را در بحرانی‌ترین روزهایش تحویل گرفتم یا زمانی آمدم که کسی جرات نمی‌کرد روی نیمکت این تیم بنشیند، برای هواداران میلیونی این تیم پذیرفتنی نیست. آنها یک فصل تمام از تیم‌شان حمایت کردند، به این امید که جواب این حمایت‌ها را با بردن یک جام بگیرند. آن هم بعد از دو سال ناکامی در رقابت‌های داخلی.

گروه ورزش ‌/‌ رضا پورعالی