مشق دمشق (10)

دوچرخه‌های قاتل

شب لم داده بودم روی کاناپه که صدای انفجار آمد. زیاد قوی نبود، ولی نزدیک بود. دیروقت بود. تا قبل از این، بمبگذاری‌ها بیشتر 9 صبح تا 11 بود اما الان شب‌ها هم مشغولند. دو تا پله یکی می‌کنیم. برق رفته و نفس نفس زنان می‌رسیم به کوچه. دو تا خیابان آن طرف‌تر کنار مسجد اکرم یک دوچرخه‌سوار خودش را به جماعتی کوبیده و منفجر کرده است. این مدل جدیدی است. تا پیش از این بیشتر بمب‌ها را داخل اتول‌هایشان جاسازی می‌کردند.

کد خبر: ۵۵۹۸۹۹

در سوریه تردد موتورسیکلت ممنوع است، جز برای بعضی از ما بهتران و آریستوکرات‌ها و بچه‌های مقامات عالی‌رتبه. با خودم می‌گویم از فردا دوچرخه هم ممنوع است و همین هم می‌شود. دوچرخه‌های قاتل فقط در یک شب جان 30 سوری را گرفتند. از فردا هرکسی دوچرخه می‌دید و دوچرخه‌سواری که به سمتش می‌آمد، یا فرار برقرار ترجیح می‌داد یا چنان لگدی حواله‌اش می‌کرد که طرف برود قاطی باقالی‌ها. زینبیه ناامن است و دیگر نمی‌شود برویم، اما حرم حضرت رقیه‌(س)‌در امان است.

این اهل کوفه و شام انگار عاق شده‌اند. خودشان هم به خودشان رحم نمی‌کنند. یکی برایمان درددل می‌کند از خانه‌اش که در داریا وسط درگیری‌هاست. می‌گوید با هزار سلام و صلوات رفتیم و کلید انداختیم دیدیم در را شکسته‌اند و هیچ چیز سرجایش نیست. این وسط در این سرقت‌ها از خانه‌های مردم آواره، هر دو طرف هم نقش دارند و این را به چشم خودم دیدم که برای بردن یک پنکه برقی از خانه‌ای بی صاحب چطور خودشان را پاره می‌کنند. جنگ همیشه برای گنده‌باقالی‌هایی که مادرزاد گرسنه‌اند، فرصتی است که به زالو تبدیل شوند.

مرتضی تصویربردارمان یک پا کارشناس نظامی شده‌است. هر صدایی می‌آید می‌گوید این خمسه بود، کاتیوشا بود، خمپاره زدند. حتی یک شب که صدای درگیری و تیراندازی می‌آمد چنان حرفه‌ای پیش‌بینی کرد که چند دقیقه‌ای مات بودم. بعدا برایم گفت که دارد کتاب جنگ چینی‌ها را می‌خواند. شمشادی هنوز مرخصی است. برگردم تهران، ان‌شاءالله فعلا کسی جای من اینجا نمی‌آید. شب خاطراتم را می‌نویسم. قسمتی از خاطرات گفتنی این روزهای سوریه را برایت بسته‌بندی کردم. این تنها چیزی است که می‌توانم در چمدانم کنار دوربین و سه پایه و باتری و نور و کمی‌کنسرو بگذارم و اضافه بار هم نداشته باشم. یکهو روی تلفن همراه سوری‌ام یک اس‌ام‌اسی می‌فرستند از طرف ارتش که به جای فرار از قانون و مجازات، خودت را فردا صبح به نزدیک‌ترین مرکز نظامی معرفی کن!

هم خنده‌ام می‌گیرد هم کمی به فکر می‌روم. یاد فرانسه می‌افتم که یکهو گفتند نظم عمومی اینجا را برهم زده‌ای. اما اینجا که نظمی ندارد به هم بزنیم. مرتضی ریسه می‌رود و من توی فکرم. طاقت نمی‌آورم زنگ می‌زنم به آقای هلالی، مترجم و راهنمای باوفای دفتر. متن را برایش اس‌ام‌اس می‌کنم. چند دقیقه بعد زنگ می‌زند و می‌گوید: مهم نیست. از این پیامک‌ها این روزها اینجا کیلویی می‌فرستند!