توافق بدون ضمانت

معنای این حرف علی کفاشیان به بیان ساده‌تر این است که تیم ملی فوتبال ایران باید یکی از 32 تیم حاضر در رقابت‌های جام جهانی برزیل باشد که اگر نباشد رفتن خیلی‌ها در این فوتبال قطعی است، مثل خود او و البته کارلوس کرشی که مثل خیلی از مربیان خارجی که به فوتبال ایران آمده‌اند و رفته‌اند، با جدایی از تیم ملی چیز خاصی را از دست نخواهد داد. درحقیقت برای این مربی پرتغالی که تمام حق و حقوقش را تمام و کمال گرفته یا خواهد گرفت و به کفایت لازم نیز از مرخصی‌های دوره همکاری با فوتبال ایران استفاده کرده،‌ چندان تعیین‌کننده نخواهد بود که با تیم ایران به جام جهانی برود یا خیر. هر چند سخت امیدواریم رویای حضور در جام جهانی دوباره برای فوتبال ایران تحقق یابد و صدالبته کرش هم امیدوار است که این مسأله رنگ و بوی حقیقت به خود بگیرد، اما در اینجا صحبت بر سر این است که فدراسیون فوتبال در قبال تامین نظرات مربی پرتغالی و عقد قرارداد با او، چه تضمینی را از کرش گرفته است. کسی که وقتی آمد همه گفتند بی‌برو و‌برگرد،‌ فوتبال ایران را به برزیل 2014 می‌رساند، اما امروز و با گذشت ماه‌ها از این همکاری، از این خوشبینی‌ها در عمل خبری نیست و تیم ملی اگر غفلت کند حتی عنوان سومی‌اش در گروه نیز با تهدیدی جدی مواجه خواهد شد.

در حقیقت منهای کره‌جنوبی و ازبکستان که برای صعود به جام جهانی در کورس هستند، تیم قطر را نیز نباید در راه سومی گروه نادیده گرفت. عنوانی که این شانس مجدد را برای تیم سوم به‌وجود می‌آورد تا در رقابت با تیم سوم گروه دوم و در صورت برتری، با نماینده آمریکای جنوبی برای حضور در برزیل، دو دیدار سرنوشت‌ساز را برگزار کند.

به هر صورت این‌که امروز گفته شود از سرمربی تیم ملی تنها عنوان اولی و دومی گروه خواسته شده، دردی را دوا نمی‌کند و چه خوب است که مسئولان فدراسیون فوتبال با توجه به قواعد حرفه‌ای در هنگامه تفاهم با مربیان خارجی، به گونه‌ای مفاد قرارداد را تنظیم کنند که در آن منافع ملی فوتبال مورد توجه قرار گیرد. هر چند غیر از کفاشیان و یکی دو نفر خاص دیگر، فرد دیگری به دقت از جزئیات این قرارداد اطلاعی ندارد، اما خدا کند حداقل این بند در قرارداد کرش گنجانده شده باشد که در صورت راه نیافتن تیم به جام جهانی، درصدی از رقم قرارداد وی کسر خواهد شد، موضوعی که احتمالش کمرنگ است. ‌

حجت‌اله اکبرآبادی / دبیر گروه ورزش