هر​رفتی ​آمدی دارد

به عبارت دیگر نمی‌شود هر روز فردی به دیدن کسی دیگر برود، هر روز به او زنگ بزند، هر روز برای او پیامک بفرستد، ایمیل بزند، ولی طرف مقابل انگار نه انگار که کسی دارد خودش را برایش می‌کشد. این حالت گاه برای شخص پیام فرست مصداق «مه فشاند نور و سگ عوعو کند» می‌شود، شخص پیام‌فرست می‌شکند، خرد می‌شود و احساس حقارت چون موریانه‌ای جانش را نابود می‌کند.

به عبارت دیگر:

چه خوش بی‌مهربانی از دو سر بی

که یک سر مهربانی، دردسر بی

در رفت و آمدهای اجتماعی، بویژه خانوادگی نیز همین حکم صادق است، وقتی خانواده‌ای چند بار به خانواده‌ای دیگر سر می‌زند، صله رحم به جا می‌آورد، حق همسایگی خودش را رعایت می‌کند، انتظار دارد خانواده مقابل هم «هرازگاهی» سری به آنها بزنند و یک چای​ مهمانشان باشند.

از قدیم گفته‌اند:

گرت هواست که معشوق نگسلد پیوند

نگاه‌دار سر رشته تا نگه‌دارد

به عبارت دیگر بهتر است بپذیریم انسان در رفت و آمد است که حقوق دیگران را رعایت می‌کند و با حقوق خود آشنا می‌شود.

بهتر است قبول کنیم اگر کسی چند بار ما را مورد لطف و عنایت خود قرار داد و ما هر بار جواب سلامش را علیک نگفتیم، خودمان را از دیگران محروم کرده‌ایم و درست به همین دلیل است که در باورهای اعتقادیمان هم جواب سلام مهم‌تر و ارزشمندتر از خود سلام‌کردن است.

اما اگر به خانه کسی رفتیم، بهتر است آداب رفت و آمد را هم رعایت کنیم. گاه اتفاق می‌افتد وقتی مهمان کسی می‌شویم، راجع به دکور خانه و رنگ پرده و اندازه مبل آن خانواده اظهارنظر می‌کنیم و گاه تندتر انتخاب آنها را زیر سوال می‌بریم یا اگر فرزندشان حرکتی می‌کند، شروع می‌کنیم در باب تعلیم و تربیت فرزندان اظهار فضل کاملی می‌نماییم که به نوبه خود زیر سوال بردن تمام انتخاب‌ها و آداب آنهاست که نازیباست.

بهتر است دیگران را آن‌گونه که هستند بپذیریم نه آن‌گونه که هستیم، بهتر است قبول کنیم دیگران هم به اندازه ما یا بیشتر و کمتر از ما می‌فهمند و حتما برای انتخاب‌هایشان در زندگی دلایلی داشته‌اند که ما از آنها بی‌اطلاعیم.

بهتر است بپذیریم که ما مهمان آنها هستیم نه بزرگ و استاد آنها، بپذیریم که ما برای مهمانی و گفتن از اشتراکات زندگی و همدلی و همراهی به خانه آنها رفته‌ایم نه اظهار فضل و ارائه دیدگاه‌های کارشناسانه.

به هر حال رفت و آمد از مهمات زندگی اجتماعی است ولی باید دوطرفه باشد و برای نزدیکی‌ دل‌ها و همراهی و همدلی باشد، ‌برای نزدیک‌تر شدن و شناخت و اعتماد متقابل است، نه برای اصلاح سبک زندگی دیگران.

البته گاهی اتفاق می‌افتد از ما می‌خواهند نظرمان را راجع به رنگ پرده یا نحوه چینش مبلمان منزلشان بیان کنیم و در این گونه موارد بهتر است بسیار مودبانه و هوشمندانه به گونه‌ای که سلیقه آنها را زیر سوال نبریم نظرمان را مطرح کنیم،‌ ولی یادمان باشد نظرمان را تحمیل نکنیم. یادمان باشد هیچ چیز بدتر از آن نیست که به عنایت و محبت دیگران بی‌توجهی ​کنیم، چون انسان‌ها بی‌نانی، بی‌آبی و بی‌پولی را تحمل می‌کنند ولی بی‌حرمتی را نه.

علی بارانی