می‌خواهم دکتر نشوم!

البته کمبود پزشک در آن سال‌ها سبب شده بود پزشکان جایگاه ویژه‌ای داشته باشند.حتی زمانی کار به حضور پزشکان هندی و پاکستانی هم رسیده بود و نانشان اغلب در روغن بود.

سال‌های پس از انقلاب هم که به مرور ظرفیت رشته پزشکی در ایران افزایش پیدا کرد، باز هم پزشکی محبوب و آرزوی والدین ایرانی دکتر شدن فرزندانشان بود.

پزشکی در اوج بود که از اوایل دهه 70 ظرفیت رشته پزشکی افزایش یافت، یعنی در عین حال که قبول شدن در این رشته نیازمند رتبه‌های دو رقمی بود، اما تعداد کسانی که دانشجوی پزشکی می‌شدند، افزایش یافت.

همزمان با افزایش ظرفیت این رشته،ورود تکنولوژی‌های جدید به کشور و ورود به دوران ساخت و ساز سبب محبوبیت رشته‌هایی شد که معمولا پیشوند مهندسی داشت تا جایی که دراواخر همین دهه برای اولین بار در تاریخ کنکور تعداد شرکت‌کنندگان گروه آزمایشی علوم ریاضی و فیزیک بیشتر از گروه‌های دیگر شد.

پزشکان زیاد شدند و بازار کارشان دیگر مثل روزهای قدیم گرم نماند. مشکلات نظام سلامت هم اوضاع را بدتر کرد و در نهایت کار به جایی رسید که یک روز صبح روزنامه‌ها از بیکاری پزشکان عمومی تیتر زدند و این‌که آنها به شغل‌هایی مثل بساز بفروشی رو آورده‌اند.

کسی باور نمی‌کرد پزشکان عمومی اوضاع کار و جیبشان تا این حد بد شده باشد، اما این اتفاق افتاده بود. این وسط حتی شانس به رشته‌های علوم انسانی هم رو آورد و فلسفه،حقوق،علوم سیاسی و روزنامه‌نگاری دوباره محبوب شده بود، اما شانس از رشته‌های پزشکی یکباره رو برگرداند.

بی‌رغبتی به این رشته دو سال پیش حتی صدای اعتراض رئیس سازمان نظام پزشکی را هم درآورد. او نسبت به این‌که گرایش نخبگان در انتخاب رشته تحصیلی در آزمون‏های ورودی دانشگاه‏ها تغییر محسوس داشته و انتخاب رشته پزشکی مانند گذشته نیست، هشدار داد.بنابراین در این میان فقط پزشکانی می‌توانند به کار و درآمد خوب امید داشته باشند که از هفت خوان آزمون تخصصی بگذرند و متخصص شوند، خصوصا که اغلب مردم ترجیح می‌دهند حتی برای سرماخوردگی هم به پزشک متخصص مراجعه کنند. همین مساله باعث شده تا به جای پزشکی عمومی رشته‌های داروسازی و دندانپزشکی محبوب‌تر شود.

شاید بلاهایی که بر سر این رشته آمده برای کسانی که در آرزویش بوده‌اند و هرگز به آن نرسیده‌اند، ناراحت‌کننده نباشد اما هیچ کس نمی‌تواند نسبت به پزشکانی که سال‌های مهم زندگیشان را صرف تحصیل کرده‌اند و حالا بیکار و نا امیدند، بی‌تفاوت باشد.

با این حال اگر سراغ پزشکان هندی که در گذشته درایران بودند، بروید حتما در خاطراتشان از سرزمینی حرف می‌زنند که پزشکان جایگاه ویژه‌ای داشتند و ارج و قربشان بسیار بود.

مستوره برادران نصیری / دبیر گروه جامعه