شکست‌ناپذیر جنوبی

آن روزها مربی پیشین تیم ملی، اعتبار و آبرویی را که به دشواری از موفقیت در تیم نفت تهران برای خود به دست آورده بود در اختیار فولاد قرار داد، ولی نتایج ناامیدکننده هفته‌های آغازین لیگ، فرکی را در آستانه کنار گذاشته شدن از سرمربیگری این تیم قرار داده بود. فرکی در آن روزهای سخت خود صبورانه به ما گفت: هر مربی برای موفقیت در هر تیمی باید فرصت طی کردن سه دوره متفاوت را داشته باشد. در دوره نخست، او باید به شناخت کاملی از عناصر و موجودیت تیم خود برسد که من اکنون در فولاد، چنین موقعیتی را پشت‌سر می‌گذارم. مربی در دوره بعدی کارش باید طرح‌های اصلاحی را به مرحله اجرا بگذارد و مرحله سوم، نوبت برداشت از این آورده‌ها و کسب نتایج مطلوب است.

فرکی در مورد ندرخشیدن و گل نزدن لوسیانو پریرا مندز، مهاجم خارجی تیمش هم ضمن پذیرفتن مسئولیت جذب آن بازیکن گفت: راستش من انتظار بیشتری داشتم، ولی چون خودم زمانی یک لژیونر بوده‌ام و مسائل و مشکلات بازی کردن در یک تیم خارجی را درک می‌کنم مایلم به خارجی‌های تیم خود فرصت بیشتری دهم تا آنها خود را با شرایط محیط جدیدشان آشنا کنند.

خیلی طول نکشید صبر فرکی به بار نشست و هم فولاد به تیمی یکدست و شکست‌ناپذیر تبدیل شد و هم لوسیانو (مهاجم برزیلی این تیم) خود را گلزنی ششدانگ و فرصت‌طلب معرفی کرد. اکنون که 15 هفته‌ای است تیم فرکی گلی نخورده و لوسیانو مرتب با پاهای چپ و راست خود گل‌های کشنده‌ای به ثمر می‌رساند، ارزش تحمل مسئولان باشگاه فولاد خوزستان و اعتماد به مربی- که قبلا هم توانایی‌ها و احاطه خود را اثبات کرده بود - بیشتر مشخص می‌شود. چه‌بسا فولادی‌ها در آن زمان با تغییر فرکی و آوردن یک مربی دیگر، خود را در گردابی اسیر می‌کردند که راه برون‌رفت از آن شاید به بهای سقوط دوباره باشگاه به لیگ یک منتهی می‌شد.

فولاد هفته‌هاست به تیم یکدست و جوانی تبدیل شده که علاقه‌مندان فوتبال ناب را از بازی فکورانه و پرجسارت خود سیراب می‌کند. قرمزهای خوزستانی که پیشینه قهرمانی لیگ را هم در کارنامه دارند بعد از قهرمانی چند سال پیش خود به این‌ سو، چنین نتایج خوبی را به دست نیاورده بودند.

حالا فولاد تنها به گل‌های تیزچنگانه و حرفه‌ای لوسیانوی برزیلی که خیلی شبیه گل‌های هموطنش برونو سزار (مهاجم گلزن سال گذشته سپاهان) است، بسنده نمی‌کند و از بازیکنانی نظیر اسماعیل شریفات تکنیکی و ریزاندام، زوج کاملا هماهنگ و پرطراوت آرش افشین و بختیار رحمانی، عبدالله کرمی گمنام ولی مسلط، مهرداد جماعتی چپ پای بازگشته از تراکتورسازی، ایوب کلانتری که فصل گذشته خود را به عنوان یکی از پدیده‌های فجر سپاسی معرفی کرد، ارشاد یوسفی کهنه‌کار که در کنار فرکی طلای بازی‌های آسیایی بوسان را به گردن آویخت و حتی مهدی امیرآبادی پا به سن گذاشته بازی‌های خوبی می‌گیرد.

حتی دیگر خارجی‌های فولاد یعنی مدافعی به نام لئوناردو که سال گذشته در گواراتینگیتای برزیل بازی می‌کرده و هافبکی به نام کلودیو یونسکوی بیست و نه ساله که بازیکن باشگاه آریس لیماسول بوده و در خط میانی بازی می‌کند نیز با وجود ندرخشیدن در سطح لوسیانو، رفته‌رفته بازی‌های قابل قبولی از خود ارائه داده‌اند.البته فرکی در کادر فنی تیم خود نیز نیمکت سبکی را در اختیار نمی‌بیند و مانند سال‌های اخیر از مشورت‌های دکتر احمد خداداد (مدیر پیشین کمیته‌های پایه و آموزش فدراسیون) و همیاری‌های نعیم سعداوی، احمد سجادی و سیاوش بختیاری‌زاده بهره می‌گیرد.

مخلص کلام آن که فولاد امسال می‌تواند نمونه‌ای از توجه و بها دادن به کار حساب شده و با برنامه در فوتبال کم‌حوصله و بی‌برنامه ما محسوب شود.

مجید عباسقلی / گروه ورزش