تئو آنجلوپولوس

محتوای آثار این فیلمساز در هجوم فیلم‌های هالیوودی بعد از انقلاب گوهری بود که مدیران سینمایی از کشفش خشنود بودند و چه چیزی بهتر از این که او در ایران به شهرتی بالاتر از کشور خود برسد.

هر چند این نکته مغایر با توانایی او در سینمای جهان نبود و نیست و آنجلوپولوس هنوز هم نزد مخاطبان هنر هفتم فیلمساز محترمی است، اما نه به اندازه‌ای که مشتاقان سینمای آن روزهای بدون اینترنت و ماهواره در به در به دنبال اثر تازه او باشند.

درونمایه سیاسی آثار آنجلوپولوس و نقدی که بر فضای سیاسی یونان در زیر چکمه‌های سرهنگ‌ها شباهت زیادی با دوران حکومت پهلوی داشت، شاید یکی از اصلی‌ترین دلایلی بود که فیلمساز یونانی در ایران به شهرت و محبوبیت برسد. اشتیاق اهالی سینمای ایران به فیلم‌های آنجلوپولوس، او را راهی ایران کرد. این فیلمساز سال 83 مهمان جشنواره فیلم فجر شد و در بیست و سومین دوره جشنواره فیلم فجر برای فیلم «دشت گریان» جایزه ویژه هیات داوران بخش سینمای معناگرا را دریافت کرد.

ناگفته نماند او در جهان هم فیلمساز شناخته شده‌ای بود ـ نه به اندازه‌ای که در ایران به شهرت رسید ـ گواه این نکته نخل طلای جشنواره کن و البته شیر نقره‌ای ونیز است، اما جالب‌تر این که درست وقتی تب این فیلمساز در ایران خوابیده بود او برای فیلم «ابدیت و یک روز» در سال 2001 جایزه اصلی جشنواره کن را دریافت کرد.