در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
مدرسه های فردا
امروزه در کشور ما مدرسه ها میزبان میلیون ها دانش آموز هستند اما تغییرات سریع فناوری در دهه های اخیر بازنگری و تحول در نقش مدرسه را ضروری می سازد. آیا در قرن فراروی خودمان آموزش و پرورشی را می بینیم
جنگیدن با فناوری تلاش بیهوده است و مقاومت در برابر تغییر، بی دوام و ناپایدار است.
پس ضرورت دارد که مدرسه های ما به استقبال تغییر در سده آینده بروند و برنامه های خود را با بهره مندی از فناوری روز تنظیم و عرضه کنند که در غیر این صورت مدرسه زدایی فرآیندی گرچه کند، اما حتمی خواهد بود.
فارغ از قوانین ، مقررات و چارچوب های فعلی نظام آموزش و پرورش ، بی فایده نیست که متولیان امر مدرسه داری برای طراحی مدرسه های آینده موارد زیر را مد نظر قرار دهند:
1-محتواهای آموزشی مدرسه ها در آینده چه از نظر عنوان و چه از نظر نوع به کدام سو تغییر می کند؛ امروز کمتر دانش آموزی است که در میان لوازم خود دیسکت یا سی دی نداشته باشد.
آیا مدارس نیز قادرند محتواهای آموزشی خود را به صورت دیجیتالی و در شکلی جذاب به دانش آموزان ارائه کنند؛ اگر این آمادگی را ندارند هر چه سریع تر باید به استقبال این تغییر بروند.
زمان جزوه نوشتن و پلی کپی دادن سپری شده و معلم امروز بهتر است که «باید» قادر باشد با استفاده از نرم افزارهای مختلف ، ابزارهای چند رسانه ای آموزشی برای کلاس خود تولید کند.
2-مدرسه های فردا چه امکانات مختلفی را باید در خود جا دهند؛ امروز دانش آموزان مدرسه ها از کلاس درس استفاده می کنند و در خارج از مدرسه از جایی کتاب و سی دی امانت می گیرند.
سرویس اینترنت خود را از جایی دیگر تامین می کنند و به مطالعه روزنامه و مجله در محلی غیر از مدرسه مشغول می شوند و... اما در مدرسه های فردا اتاق رایانه بعدازظهر و شبها نیز سرویس ارائه می دهند و چه بسا دانش آموز مدرسه انواع و اقسام خدمات موردنیاز خود از قبیل مطالعه روزنامه ، امانت گرفتن کتاب و سی دی ، سرویس اینترنت و حتی چک آپ دندانپزشکی را از مدرسه محل تحصیل خود دریافت کند.
مدیران و کادر آموزشی و اداری مدرسه های ما آمادگی برای این خدمات را دارند؛ یا منتظرند که زنگ آخر بخورد و زودتر دانش آموزان از مدرسه خارج شوند و کلیه دربها قفل شوند؛
3-امروز در مدرسه چه کسانی برای استفاده از خدمات آموزشی حاضر می شوند؛ فقط دانش آموزان ، ولی قرار نیست مخاطب مدرسه های فردا فقط دانش آموزان باشند.
اگر قرار است که همه در طول عمر «یادگیری» داشته باشند، چه جایی بهتر از مدرسه می توان برای این کار در نظر گرفت. آیا مدرسه های ما آمادگی دارند حصارهایی را که به دور خود کشیده اند، بردارند.
آیا پدران و مادران دانش آموزان نیز می توانند از امکانات آموزشی ، اتاق رایانه و کتابخانه مدرسه فرزندشان استفاده کنند؛ اهالی محل چطور؛
ظاهرا رسم آینده برخلاف سنت گذشته است که معلم هنگام ورود به کلاس در کلاس را پشت سر خود می بست. در مدرسه نیز 8 صبح و پس از حضور دانش آموزان در مدرسه بسته می شد.
معلم در کلاس خود را چه به روی همکاران خود و چه به روی اولیا باز می گذارد. قرار نیست معلم ، دانای کل باشد. او تنها تسهیل کننده یادگیری دانش آموزان است و احتمال دارد مطلبی را معلمی دیگر یا پدر و مادری بهتر از او بدانند و بگویند، در مدرسه نیز بسته نیست.
مدرسه فضاهای متعددی برای یادگیری ، ورزش ، گذران اوقات فراغت ، انجام کارهای فنی و حرفه ای دارد، که خوشی ها و نشاط در استفاده بیشتر از این امکانات از سوی افراد مختلف جامعه در سنین مختلف است.
پرواضح است که اگر خود را برای این تغییرات آماده نکنیم در آینده ای نه چندان دور، مدرسه های ما با چالش های جدی مواجه خواهند شد و دور نخواهد بود که استفاده از خدمات آموزشی مراکز رقیب و موازی مدارس جایگزین تحصیل در مدارس شود.
بد نیست سرمان را کمی بالاتر بگیریم و آینده ای دورتر را که بزودی فرا می رسد، نگاه کنیم.
فاطمه شبیری 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
